مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
ز بامی که برخاست مشکل نشیند..
skip to main |
skip to sidebar
هان ای عقاب عشق! از اوج قله های مه آلود دور دست.. پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من... آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد! آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!
۱ نظر:
این شعره ازون شعراست که هیچوقت قدیمی نمیشه
منو یاد پیش و اینکه همیشه برا تقطیع اینو حفظ بودم میندازه!
نوستوله شدیدا
ارسال یک نظر