و حرف های ساده ی قلبش را
وقتی که مادر اورا می زد
به جمع مهربان و ساکت آنها می برد
و گاه گاه خانواده ی ماهی ها را
به آفتاب و شیرینی مهمان می کرد...
او خانه آش در آنسوی شهر است
اودر میان خانه ی مصنوعیش
با ماهیان قرمز مصنوعیش
و در پناه عشق همسر مصنوعیش
و در زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی
آوازهای مصنوعی می خواند
او
هر وقت که به دیدن ما می آید
و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده می شود
حمام ادکلن می گیرد
او
هر وقت به دیدن ما می آید آبستن است.
حیاط خانه ی ما تنهاست
حیاط خانه ی ما تنهاست
تمام روز از پشت در صدای تکه تکه شدن می آید
و منفجر شدن
همسایه های ما همه در خاک باغچه شان به جای گل
خمپاره و مسلسل می کارند
همسایه های ما همه بر روی حوض های کاشیشان
سرپوش می گذارند
و حوض های کاشی
بی آنکه خود بخواهند
انبارهای مخفی باروتند
و بچه های کوچه ی ما کیف های مدرسه شان را
از بمب های کوچک
پر کرده اند.
حیاط خانه ی ما گیج است.
من از زمانی
که قلب خود را گم کرده است می ترسم
من از تصور بیهودگی این همه دست
و از تجسم بیگانگی اینهمه صورت می ترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم
و فکر می کنم که باغچه را می شود به بیمارستان برد
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
من فکر می کنم...
و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود.
۲ نظر:
باد مارا با خود خواهد برد...
یاد باغچه خونتون افتادم
یاد اونروز که بازی کردیم و باختیم و توی حیاط داشتیم کباب درست می کردیم بعد لامپ ترکیدو عجب شبی شد و مامانت که از بیرون اومد گفت می دونستم با این قهقهه های شما الان چشم می خوریم
چقدر دلم گذشته ها را میخواد
یک لحظه دلم برای حیاطتون تنگ شد یه درختم داشت یادمه اما یادم نیست چی بود درختش...
ارسال یک نظر