پیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت
هیچکس غصه این را که چه میکرد نداشت
چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید
خودمانیم،زمین این همه نامرد نداشت
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
هان ای عقاب عشق! از اوج قله های مه آلود دور دست.. پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من... آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد! آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر