به عشق آشكار شويم و به رنج...

..

2011-04-13T03:27:00.003+04:30

جنگل همه ی شب سوخت در صاعقه ی پاییز
از آتش دامن گیر ای سبز جوان بر خیز!
..
برگ است که می بارد! چشم تو نبیند کاش
این منظره را هرگز در عالم رویا نیز
..
هیهات... نمی دانم این شعله که بر من زد
از آتش «تائیس» است یا بارقه ی «چنگیز»!
..
خاکستر من دیگر ققنوس نخواهد زاد؟
و آن هلهله پایان یافت این گونه ملال انگیز!
..
تا نیمه چرا ای دوست! لاجرعه مرا سرکش
من فلسفه ای دارم یا خالی و یا لبریز
..
مگذار به طوفانم چون دانه به خاکم بخش
شاید که بهاری باز صور تو دمد برخیز

به کجا ها برد این امید ما را

2010-05-19T13:16:00.006+04:30

سراغ داری نغمه ای یا نوایی که وقتی به آن گوش می دهی نا خود آگاهت را دست کاری کند؟انگار این صدا در بطن وجودت بوده؟انگار صدا ،تنها نغمه ی زمینی نیست..چشمانت را می بندی ..با چشمانت می گریی و از درون می خندی..تو گویی کاسه احساست لبریز کند و تمام روحت را سرشار از عطر عاشقانه ی سپیدانه کند..فکر کنم این همان حسی است که الان در حال تجربه کردنش هستم..این صدا از همان چشمه ازلی می آید که روزی اهورا آب آن بوده..گر آن بودمی که خود خواستی..ای کاش آب بودم..این همان حسی است که برای چندمین و چندمین سال های پیاپی از آلبوم دلشدگان می گیرم..

گلچهره مپرس کان نغمه سرا از تو چرا جدا شد؟
گلچهره مپرس پروانه تو بی تو کجا رها شد؟

مپرس ....مپرس ...

مرنجان دلت را خدا را..رها کن غمت را رها کن..مخورغم مخور غم نگارا..

صدای استاد زندگی می بخشد..زندگی رنج به همراه دارد..رنج دلشوره می آفریند..دلشوره جرات می بخشد..جرات اعتماد به همراه دارد..اعتماد امید می آفریند..امید زندگی می بخشد..زنده گی عشق می آفریند...عشق عشق می آفریند..عشق زندگی می بخشد......صدای استاد زندگی می بخشد..

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب ،،تا در این پرده جز اندیشه او نگذارد..
دیده بخت به افسانه فرو شد در خواب،کو نسیمی ز عنایت که کند بی راهم..

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن..ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند..
ای آفتاب آهسته نه پا در حریم یار من..ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند..
(دلشدگان--آواز شوشتری-استاد محمد رضا شجریان)

ره این چاره ندانم به کجا به کجا
نشود دل نفسی از تو جدا ،به خدا
به هوایت همه جا در همه حال
به امیدت بگشایم همه روز پر و بال
غم عشقت دل ما را به کجاها برد ما را

I am coming back..

2010-04-01T19:32:00.002+04:30

پیش از این مردم دنیا دلشان درد نداشت

هیچکس غصه این را که چه میکرد نداشت

چشمه سادگی از لطف زمین می جوشید

خودمانیم،زمین این همه نامرد نداشت

خدا حافظ

2009-09-03T11:58:00.002+04:30

خدا حافظ!!

سنگین

2009-08-30T21:20:00.004+04:30

مستی و خستگی مفرط از جهاتی مشابه هم هستند..هر دو طعم گس رختخوابی را می دهند که لحافش را تا روی سرت کشیده باشی .چشم ها را ببندی و منتظر انتشار ظلمت در رخنه های روحت باشی ..اکسیژن این هوا مریض است ..نفس هایم بیشتر از
هر چیزی بیمارم می کند ..باری ..فضا ی سنگین زیر این لحاف را شاید تنها با خوابی طولانی بتوان تحمل کرد ..شاید هم به سرم بزند و هر چه که تنیده ام بر باد دهم .تنها چیزی که همیشه مرا نگران می کرده ترس از دست رفتن داشته هاست و تنها راه مقابله با آن شاید فرار از هر چه داشتن است ..فرار می کنم به اکسیژن مطبوع و خنک استغنا..سرفه هایم و نفس هایم اولین سرود رفتن است..

عشق تو نهال حیرت آمد

2009-08-12T00:11:00.005+04:30

آخرین حیرت زمانی است که

دیگر چیزی تو را به حیرت وا نمی دارد..

رد پا

2009-08-02T23:09:00.002+04:30

خواب روی چشم هایم

چیز هایی را بنا میکرد

یک فضای باز

شن های ترنم

جای پای دوست ...

شب

2009-07-29T01:49:00.004+04:30

شب
سراسر
زنجیر زنجره بود
تا سحر،

سحرگه
به‌ناگاه با قُشَعْریره‌ی درد
در لطمه‌ جان ما

جنگل
از خواب واگشود

مژگان حیران مرگش را
پلک آشفته‌ برگش را،
و نعره‌ی اُزگَل ارّه‌ زنجیری

سرخ
بر سبزیه نگران دره
فروریخت.

تا به کسالت زرد تابستان پناه آریم

دل‌شکسته
به‌ترک کوه گفتیم. .

شب عجیبی است و من کمی غمگینم..سعی کردم بخوابم اما نشد . نتوانستم.دارکوب های کلام باز هم به نرمه مغزم نوک می زنند..دمای تنم آزارم می دهد .مثل همیشه ..و من دوست دارم خود را در یخ رها کنم..در یک توده یخ که خونم را هم بخشکاند..نمی دانم براستی نمیدانم که این همه عطشی که مرا وا می دارد که تب کنم از چیست؟؟روزگاری سعی کردم که علت اش را بیابم..کوچیدم به درون ..ریشه های ترس را جستم..به گمانم همواره از چیزی می ترسیده ام..حیف از آن که نفهمیده ام چه بوده ؟؟هر بار که در زندگی ترسیده ام عرصه های وجودم را تک تک در معرض سیل آن ترس گذاشته ام ..این دردناک ترین شکنجه ای بوده که آدمی در مورد خویشتن می یابد ..
حس تاریکی از بوی مرگ و تسلیم...و شاید بعد از آن توانسته ام کمی رها تر باشم..تب مغزم پوست تنم را می گدازد و من با لبخندی بر لب تنها این گدازش را نظاره میکنم و شاید چون روسپیان قلعه درون خود را در معرض فتوح پیاپی نیزه های تیز ناشناسان نهاده ام اما باز هم نمیدانم که چرا این سیل مرا با خود نمی برد؟؟نمی دانم ناشناسان کجایند؟؟من شما را فریاد میکنم ..قلعه دیگر در ندارد ..دیوار ندارد ..گنج ندارد..هیچ ندارد ..قلعه آجری تنهاست که ملاتش شاید از ساروج عشق و درد باشد ..

خفقان غربت ...در تنگنای گلو..این صدا نیازمند تسلیم است...و شدن را در رهایی از ترس می بیند..بیا ...ترسم را بخشکان و من تنها و تنها با دهانی باز جنگ بین جرز و دیوار را در صحنه نبرد های تن هامان نظاره می کنم..دیریست که نیازمند رها یی ام..مرا ببر ..به انبوه خاطراتی که هرگز نداشته ام ..مرا بخوان..چون نغمه های کودکانه وصال من و تو ..مرا ببین ..من همین جایم ..زیر پوست شب ..

باز خوانی صدای بغض آلود دوستی در دور دست دوستی..که میپرسید..اهورا ..این راه به کجا میرود...بغضم را می ترکاند..
نه افسرده ام ..نه نا امید ..فقط ذره ای غمگینم..ماه را در پنجره می بینم..امید داشتم که کامل باشد..نه.. 10 شب دیگر تا دیوانگی راه است..

بادبادک بنفش اهورا

2009-07-27T00:27:00.012+04:30

خنده هایی پسته ای

سبزه هایی بی خزان

دشت هایی بی کران

روزگاری بی فغان

-------

هق هق شوق عطش

بوسه های بی ریا

من تو را در خلوتم

می سپارم با خدا

-------

روزگار کودکی

ای نفس های رها

رفتی و در حسرتم

زین همه تسخیرها ...

--------

روزگار شوق من

یادت بخیر

------

اهورا

اتاق بنفش

بامداد 5 مرداد 88

..

2009-07-26T00:50:00.000+04:30

جان رفت در سر می و حافظ به عشق سوخت
عیسی دمی کجاست که احیای ما کند..

اندوه تابان

2009-07-22T23:54:00.003+04:30

قشنگ ترین قسمت قضیه میدانی کدام است؟

گاهی دردی شبیه معده درد در مغزم می پیچد و حس میکنم که تمام وجودم ورم کرده است ..اسمش را گذاشته ام اندوه تابان .هر چقدر سعی میکنم که علتش را بیابم..در سابقه های ذهنیم جایی نیست ..آنوقت است که می ترسم ..ترس از این که مبادا این اندوه ،حزن حرص و طمع باشد ..مبادا این اندوه تا بدان سان که من میخواهم ناب نباشد..هیچ چیز جز اندوه خالص نمی تواند آبی بر این آتش باشد .مگر آنکه بیایی و تکیه کنی به دروغ ها و آرزوهای دست نیافتنی ات ..آن کهنه خیال هایی که فکر میکردی تو را می رهاند..باور نمیکنی حتی خنکای الکل بر مجرای داغ گلو و تجربه تلخی ملموس و هیجان آورش دیگر آنقدر کهنه شده که می بایست بار خود را از زندگی من ببندد..یاد دوستی افتادم..که شعر بند زبانش این بود..من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس ..پیش تو رخت بیافکندم و دل بنهادم..به جستجوی آن خیمه میگردیم و در این سرا جز ظلمت نوری نیست..

از انفجار درونی نمی هراسم..خود را سپارده ام به دست تلطف و باور ..به دست موسیقی و تنهایی ..و این اندوه تابان ...

راستی عزیزانم اندوهتان چند؟؟ دل خوش سیری چند؟؟من یک سیر باور خریدم..رها در دست تنهایی..

گاهی حس میکنم محتاج لبانی هستم که تا سپیده باور مرا ببوسند..مرا ببویند..و شاید تازه در پس آن سپیده زیبا بتوانم بار دیگر

از نفس های داغ معشوقی متولد شوم..

میدانم که حسم را نمیدانی..

بر من بتاب ...مرا نگذار..اندوه تابان

گوش هایم زنگ داغی میزنند.لبهایم طعم تلخی..مرا ببوس ..پیش از این که سپیده بزند..

برتر از پرواز

2009-07-20T18:58:00.005+04:30

دریچه باز قفس بر تازگی باغ ها سرانگیز است

اما ،بال از جنبش رسته است

وسوسه چمن ها بیهوده است .

میان پرنده و پرواز فراموشی بال و پر است..

در چشم پرنده قطره بینایی است

ساقه به بالا میرود

میوه فرو می افتد

دگرگونی غمناک است..

ای عبور ظریف

بال را معنی کن

تا پر هوش من از حسادت بسوزد...

دوست دارم به درون بروم..آنقدر در آن خانه امن سکنی بگیرم که دیگر دست هیچ تنابنده ای به روح نازکم نرسد..و آنجا آرام شود.

با موسیقی دلنواز پیانو و ستاری که لبخند بر گوشه چشمانم بنشاند..گاهی میباید لب بست و با چشمان خندید..با چشمان دوست داشت ..با چشمان محبت کرد..با چشمان بوسید..

در زندگی بیشتر دنبال آوایی گشته ام که نشنیده ام..ظریف تر که می بینم هیچ صدایی به اندازه زوزه باد پاییزی و ناله ی برگی زرد
در ارتفاعی که شکوهناک بلند است و من آنرا کوه درون و بیرون نامیده ام نتوانسته آنچنان که باید مرا ارضا کند..با این که هنوز نیمه تابستان هم سپری نشده ،دلم چشم انتظار فصلی است که غالب زیبایی شناختی زندگی من در آن رقم خورده است..
خنکای پاییزو سیر در کوچه ای که کسی تو را نشناسد ..
این روزها به شدت دنبال گم شدنم..گمنامی و هجرت..سفر به آغاز..مبتدا به حرکت .خواهش بودن..خلق شدن..گریستن..تحمل تنگنای هست شدن..اصل ترانه و لبخند و عشق ..دوست داشتنی معصومانه خود را ..
نمیدانم..
دنبال دریچه ای میگردم که با خود آشتی کنم ..در بگشایم..آب بپاشم..سردم شود و کنار آبی بی کرانه حوضچه ای گلی، خود را به دست باد بسپارم و تنم را به دست ماهیان قرمزحوضچه بیکران..

شاید هم بیایم خانه هاتان را آب پاشی کنم ..درختانتان را هرس کنم ..گلهایتان را نوازش کنم و چشمانم را ببندم که صدای سکوتی را از منزلگاه درونم بشنوم که هرگز به آن گوش نسپرده بودم..به نغمه های درونم چشم میسپارم...گوش هایم صدایی آسمانی را لمس میکنند.

مرا بگیر ..مرا ببر ..من از خود بی خودم ..سلامتی همه چشمه های زلال ...می نوشم ...و سفر میکنم .. و مینوشم .. و سفر میکنم..

پ .ن:{2 ساعت بعد} تفعلی زدم. حیفم آمد این بیت خواجه را اضافه نکنم..

بیان شوق چه حاجت که حال آتش دل توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

اتاق بنفش

اهورا

بامداد سه شنبه 30 ام تیر

2009-07-16T02:57:00.002+04:30

با کليدی اگر مي‌آيي

تا به دست ِ خود
	از آهن ِ تفته
		قفلي بسازم.

گر باز مي‌گذاری در را،

تا به همت ِ خويش
	از سنگ‌پاره‌سنگ
		ديواری برآرم. ــ

باری
دل
در اين برهوت
ديگرگونه چشم‌اندازی مي‌طلبد.

شعر های بی دلیل

2009-07-09T19:10:00.001+04:30

شگفتا ما نبودیم..
عشق ما در ما حضورمان داد..

صیاد

2009-07-06T17:21:00.005+04:30

ببين ، هميشه خراشي است روي صورت احساس.
هميشه چيزي ، انگار هوشياري خواب ،

به نرمي قدم مرگ مي رسد از پشت
و روي شانه ما دست مي گذارد

و ما حرارت انگشت هاي روشن او را
بسان سم گوارايي
كنار حادثه سر مي كشيم.

عکس:امین نظری

Travel with the wind

2009-07-05T16:22:00.008+04:30

لحظه ای و پس از آن،هیچ

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد

باز می ماند از چرخش

پشت این پنجره یک نامعلوم

نگران من و تست

ای سراپایت سبز

دستهایت را چون خاطره ای سوزان،

در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازش لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

باد ما را با خود خواهد برد....

حیاط خانه ما

2009-06-30T02:18:00.006+04:30

و خواهرم که دوست گل ها بود

و حرف های ساده ی قلبش را

وقتی که مادر اورا می زد

به جمع مهربان و ساکت آنها می برد

و گاه گاه خانواده ی ماهی ها را

به آفتاب و شیرینی مهمان می کرد...

او خانه آش در آنسوی شهر است

اودر میان خانه ی مصنوعیش

با ماهیان قرمز مصنوعیش

و در پناه عشق همسر مصنوعیش

و در زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی

آوازهای مصنوعی می خواند

و بچه های طبیعی می سازد

او

هر وقت که به دیدن ما می آید

و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده می شود

حمام ادکلن می گیرد

او

هر وقت به دیدن ما می آید آبستن است.

حیاط خانه ی ما تنهاست

تمام روز از پشت در صدای تکه تکه شدن می آید

و منفجر شدن

همسایه های ما همه در خاک باغچه شان به جای گل

خمپاره و مسلسل می کارند

همسایه های ما همه بر روی حوض های کاشیشان

سرپوش می گذارند

و حوض های کاشی

بی آنکه خود بخواهند

انبارهای مخفی باروتند

و بچه های کوچه ی ما کیف های مدرسه شان را

از بمب های کوچک

پر کرده اند.

حیاط خانه ی ما گیج است.

من از زمانی

که قلب خود را گم کرده است می ترسم

من از تصور بیهودگی این همه دست

و از تجسم بیگانگی اینهمه صورت می ترسم

من مثل دانش آموزی

که درس هندسه اش را

دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم

و فکر می کنم که باغچه را می شود به بیمارستان برد

من فکر می کنم...

و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

و ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می شود.

..

2009-06-26T00:40:00.004+04:30

صدای شجریان موسیقی را تمام میکند . همین

مسافر

2009-06-18T20:33:00.005+04:30

یکی از دوستام این عکسو فرستاده و گفته که این تویی ..خیلی کارجالبی بود و خوشم اومد.

همه هم مثل همیشه آزادند که نظر بدند.ممنون

..

2009-06-10T19:55:00.000+04:30

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی
ز بامی که برخاست مشکل نشیند..

بدون شرح

2009-06-09T18:12:00.002+04:30

زندگی ام را دوست دارم..همانند درونم..سرد است ..این حس دست و پا زدن در خلا کمی مرا آرام کرده ..و از این خوشحالم که بی عقیده ام..به هیچ هیچ هیچ مرام و مسلک و انسان و اعتقاد و مذهبی پایسته نیستم..رهایم..و گذشته از همه این ها با خود م خلوتی دارم و گپ و گفتی و خوشحالی و مستی....

نمیدانم که چرا امروزاین شعر در ذهنم می زند..

گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند

جرمش این بود که اسرار هویدا میکرد..

عکس تنهایی خود را در آب

2009-06-01T20:28:00.005+04:30

رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید، عکس تنهایی خود را در آب
آب در حوض نبود.
ماهیان می‌گفتند:
«هیچ تقصیر درختان نیست.ظهر دم کرده تابستان بود،
پسر روشن آب، لب پاشویه نشست
و عقاب خورشید، آمد او را به هوا برد که برد.
به درک راه نبردیم به اکسیژن آب.
برق از پولک ما رفت که رفت.
ولی آن نور درشت،
عکس آن میخک قرمز در آب
که اگر باد می آمد دل او، پشت چین های تغافل می زد ،
چشم ما بود.
روزنی بود به اقرار بهشت.
تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی ، همت کن
و بگو «ماهی ها ، حوضشان بی آب است»
باد می رفت به سر وقت چنار.
من به سر وقت خدا می رفتم

((سهراب))

من و شب و دیوانگی

2009-05-21T02:38:00.003+04:30

پروانه ها بر توری پنجره گشوده ی اتاقم مینشیند

به این امید که ماهتاب بنفش دیوار هایش

ترس ظلمت را از دل های رنگ رنگشان نقش ببازاند

اما افسوس

که توری رشته رشته ی پنجره همواره حائل است

در میگشایم

توری میدرم

به امید عشق ...

قضاوت

2009-05-08T18:30:00.002+04:30

به قضاوت می نشینیم
روح یکدگر را
بدون آنکه بدانیم
قلب هایمان
آنچنان بی مرز است
که هرگز در قلمرو وهم سبزش
هیچ دلی ،
دلی دیگر را
به بهانه تجاوز به حریمش
محاکمه نمیکند..

به بهانه روز سعدی

2009-04-22T14:37:00.004+04:30

سعدی به لب دریا دردانه کجا یابی

در کام نهنگان رو گر می طلبی کامی

درست بخاطر دارم..آشنایی ام را میگویم..با فصیح زبان ترین شاعر پارسی گوی..شیخ مصلح..سعدی شیرازی..همان زمان ها که کودکان همبازی من شمع و گل و پروانه،شیت و خل و دیوانه از بر میکردند..من دزدکی کتابهای سبز و نارنجی گلستان و بوستان را از کتابخانه اتاق برادر بزرگترم ور می داشتم و با همان فهم کودکانه خود شبی یاد دارم که چشمم نخفت ..شنیدم که پروانه با شمع گفت میخواندم..همیشه عاشق حکایت باب پنجم باب عشق و جوانی بودم..این جست و گریز ها تا اول راهنمایی و 11 سالگی ادامه یافت ..دقیقا به خاطر دارم ..اواسط دهه 70 و آشنایی من با غزلیات شیخ..و آنجا بود که محو کلام می شدم..وقتی غزلیاتش را میخواندم انگار در دریایی از جواهر فرو رفته بودم..و آخر هر انشایی رابه بیتی از سعدی مزین میکردم..حتی با شعر هایش به معلم ها هم حاضر جوابی میکردم..خوب یادم هست که در جواب معلم دینی که پرسیده بود چرا اینقدر دنبال کتابهایی میگردی و نقل قول میکنی که اعتقادات مرا زیر سوال ببری گفتم ..به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل ..و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم..

این حکایت باب پنجم همواره مرا در خود ربوده است..

یاد دارم در ایام پیشین که من و دوستی چون دو بادام مغز در پوستی صحبت داشتیم

ناگاه اتفاق مغیب افتاد

پس از مدتی که باز آمد عتاب آغاز کرد که درین مدت قاصدی نفرستادی

گفتم دریغ آمدم که دیده قاصد به جمال تو روشن گردد و من محروم.

رشکم آید که کسی سیر نگه در تو کند
باز گویم نه که کس سیر نخواهد بودن

این آشنایی در دبیرستان با حضور معلم خوبی مثل آقای علیزاده شیرین تر شد ..کلاس درسش را تعطیل میکرد و روی طبقه دوم مینشست و به من میگفت که بخوان پسر و کلی به به و چه چه میکرد..یادم هست که هنگامی که به شعر به زیور ها بیارایند روزی خوب رویان را ..تو سیمین رو چنان خوبی که زیور ها بیارایی ...رسیدم ..اشک در چشمان این مرد بزرگ حلقه بست ..

شب های کنکور را که نگو..یک غزلیات جیبی از انتشارات کلک آزادگان خریده بودم و تمام شب بیداری هایم را با شعر های سعدی استراحت میکردم و دوباره درس و درس و درس...سعدی همیشه در من حضور داشته ..در لحظاتم..در عشق بازی هایم..در روحم..در جسمم..آرامم کرده..با او بالا رفته ام ..خوابیده ام..گریسته ام..و اکنون این سعدی بزرگ خود بهانه ای شده برای اتصال به کسانی که دوستشان دارم و دوستم میدارند...

وقتی که فکر میکنم او از این همه کلمات پست پر احساس ترین شعر ها را می سازد از پستی نوشته ام خنده ام میگیرد..به قول شاملو کاش عشق را یارای سخن بود..

ز خاک سعدی بیچاره بوی عشق می آید ..

هزار سال به پس از مرگش ار بینبویی..

تنها هفت یا هشت سال

2009-04-20T19:06:00.003+04:30

هفت تا هشت سال

برای زندگی کافیست!

هفت یا هشت سال .......خلاص!

بقیه اش نقدی مزورانه است !

زنبور زهرآگین خیانت متورم میکند هیکل ها را

و ما با خونهای فاسد خود به سفر های بزرگ میرویم!

پیراهن های بزرگ می پوشیم!

خانه های بزرگ می سازیم !

حرف های بزرگ می زنیم

و خردمندانه طنین گریه های بزرگ خود را

به هق هق آرام تخفیف می دهیم برای مناسبات بزرگ!

میگویند:پادزهر را از زهر میگیرند

میشنویم از گلوی گشاد خود

وپاهای بزرگ خود را بر زمین میکوبیم.

تا تنها صدای موجود عبور حجم بزرگ ما

در کوچه های بزرگ باشد.

کوچه هایی که در کودکی بارها در آن گم شده بودیم !

تصادف

2009-04-19T23:17:00.002+04:30

یک تصادف فیزیولوژیکی است
که دست آخر
همسر انسان ،مادر فرزندانش
از آب در می آید
و آخر زندگی در خانه
در پختن شام برای دوستانت.

خوشا وقت قبای می فروشان

2009-04-16T17:42:00.005+04:30

ديشب كه نسيم پيش گلها بوده است

از يك يكشان بند قبا بگشوده است

نرگس،تو مگو كجا وكي؟ بيهوده است

دامان تو هم به شبنمي آلوده است

تک بستر تنهایی عشق

2009-04-14T16:56:00.001+04:30

این روز ها در روند معمولی زندگی سیر میکنم.کتابهایم و خیالم و گاه رانندگی در دسترس ترین دوستانی است که دارم.باقی کسانی را که دوست میدارم یا آگاه نیستند یا مسافتی طولانی از من دورند. این شده که من کودک درونم را پدر وار برداشته ام وبرده ام به اتاق بنفش..به خوابهای طولانی..به دختر رز که مستم کند ...برای من که سرشت یکجا نشینی ندارم ..تحمل این آرامش کشنده خنده داراست..نفسم میگیرد و آنجاست که نفس زنان، عریان به زیر آب سرد میروم تا شاید کمی از داغی درونم بکاهد..این روزها نشسته ام ..آرام در آغوش خود ..و تنم را نوازش میکنم..کمتر میجنگم...پناه می برم به عشق های ذاتی ام . به اعضای خانواده ام . به دوستانم . به مردمی که دوستشان دارم . به دلی که تنگ است ..به هوای سنگین و شرجی بهار ..به نفس هایم که در این هوا بوی شکوه و گلایه را استنشاق میکنند..کم اهمیت نیستم..اما گویا ظاهرم پر شده از این آرامش که هرگز به آن عادت نمی کنم.
تنها فرار از من از دست دلتنگی دیروز گنجشک ها بودند. باور میکنی؟این موجودات کوچک پر سر و صدا . دم عصر که به حیاط رفتم میان یاس های پیچیده در حفاظ های حیاط جلو شلوغی مستانه ده ها گنجشک مرا از خود برد ..این نغمه های دلنواز ..این عشقبازی آتشین ..این شرور..این سرور..این مستی ..دم غروب..در حضور خسته اشیا..این پدیده شگرف هستی ..مرا از خود می برد..لحظه ای ایستادم..به یاد آوردم که هر آن چه را که دوست می داشتم بو میکشیدم..نفس هایم بوی عشق گرفته بود ..و تنم داغ از گرمای عشقبازی این پرندگان..تو گویی که خود به جای آنها بودم ..حسرت بردم.اما به گنجشک ها نه !! من به یاس سبز بسترشان حسودیم شد..آن لحظه انگار به عظیم ترین کشف هستی نائل شدم..آری من دوست میدارم که بستر ی باشم برای عاشق و معشوق ی که در ناله های آسمانی برخورد تن هاشان بزرگترین خواهش های توامان با عشق روییده..به تخت ها حسودیم شد..به تمام کسانی که با عشقی سرشار کسی را در خود جای داده اند حسد بردم.گویی تازه فهمیدم چرا آنقدر دوست دارم تکیه گاه موجودی باشم .تازه فهمیدم چرا وقتی می خواهم چیزی را در آغوش بکشم ،این گونه با شاد ترین نیاز های تنم، دستان بزرگم را تکیه گاه بودنش میکنم..
ما هرگز بستر ها را در تاریکی شب های عشق بازیمان ندیده ایم..ولی من دیروز فهمیدم که اگر یاس نبود گنجشک ها چنان مستانه نغمه یافتن جفت شان را در هوای بهار سر نمی دادند..شاید همه این افکار در تنها یک ثانیه از ذهن من گذشت..و شاید ناتوانی من در استفاده از کلمات چنان زیاد است که نمی توانم آن شعف غمناک درونم را شرح دهم اما به خود که آمدم در اوج دیوانگی بودم که شعر های سعدی را زمزمه میکردم...

درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند

جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند

دو دوست قدر شناسند عهد صحبت را

که مدتـــی ببریدند و باز پــــیوستند

یکی درخت گل اندر فضای خلوت ماست

که سرو های چمن پیش قامتش پستند

به سرو گفت کسی میوای نمی آری

جواب داد که آزادگان تهی دستند

به راه عقل برفتند سعدیا بسیار

که ره به عالم دیوانگان ندانستند

nothing

2009-04-06T19:01:00.003+04:30

من نیز در قلب تو جایی دارم .

چرا که تهی

زیر مجموعه تمام مجموعه هاست ...

نوروز 88 مبارک

2009-03-20T00:40:00.004+03:30

یکی از چیزهایی که با اومدن سال نو در من نو تر شده اینه که عجیبه آدما در کمال بی تفاوتی از کنار هم رد میشن بدون این که بفهمن درون هر کسی که از کنارشون میگذره دنیایی عجیب زیبا و عمیق نهفته ،و ما همیشه ناله میکنیم از این که گشتیم و تنهاییم..یه ذره توچه نمیکنیم به دنیا های زیبای هم . به هم فکر نمی کنیم . محبت نمی کنیم . از محنت هم خوشحال میشیم و یادمون میره عمر چقدر کوتا ه . ای کاش اینقدر پنهان نباشیم توی سال جدید . ای کاش همه ریا ها ،دروغ ها ،بدل ها رو جا بذاریم . ای کاش خودمون رو به خودمون عیدی بدیم .و بدونیم غرور انسانی بی توجه بودن به اطراف نیست ...تو تنها با این بی توجهی خودت و محبت دیگران رو نمی بینی و زیبایی اش رو نمی فهمی ..

بهار عمر خواه ای دل وگر نه این چمن هر سال

چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد ...

عیدتون مبارک.

به بهانه ی بهار

2009-03-14T19:38:00.001+03:30

به نخ می کشم/یک در میان/ یک شکوفه /یک لبخند/و بر گردنم می آویزم/بهار است...

وطن یعنی...

2009-03-10T00:44:00.006+03:30

خردمندی می گفت موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای از جهان نشانی نیست ،موطن او تنها در قلب کسانی است که دوستش دارند...خرمندی دیگر می گفت انسان اگر برای خود سرزمینی نداشته باشد هیچ هویتی ندارد ..در تقابل این دو ایده هم راستا اما نا هم جهت سنگین سنگین بار تنهایی خویش را بر دوش کشیدیم ..بدر شدیم از سرزمینی که هویت مان بود ،احساس واقعیت مان بود .. در پی یافتن قلبی که دوستمان بدارد که عرصه ی آنرا موطن خویش سازیم و از این سرگردانی رها شویم که نیافتیم و شنیدیم که دیگران هم گشته اند و نیافته اند ..شاید به تعبیر ساراماگو در رمان کوری ،غیرت مان را صدقه دادیم که از گرسنگی بی هویتی نمی ریم غافل از آنکه این مرض شایع نه تنها من را بلکه غالب کسانی را که از خود به در شده اند برای یافتن مکانی که موطن شان سازند ،بیمار ساخته ..

نمیفهمم ..شاید زیادی برای به دست آوردن زیاد ها تلاش می کنم و فکر میکنم و هر چه که می روم کمتر می یابم .کمتر می یابم محبت را در قلبهای انسان ها ..وسعت را در وجود ایشان..تنگ ناخی دره شیطان درسرزمین هاشان..مرا به آن بارگاه تعالی نرسانده میخواهد پرتم کند از هر چه که سالیان در خود اندوخته ام .. و چه افسوس بزرگ است زیستن میان جماعتی که آغوش شان را بسته اند بر هر چه که بیاید و آنرا در بر گیرد..چه تنگ اند مردمانی که یکدگر را نمی بوسند..چه کهنه اند پوست هاشان که هنوز هزاران سال است ننداخته اند و من چقدر در این پوست جدید نازکم احساس سرما و تنهایی میکنم ..ای کاش می توانستم بر شانه های خود بنشانم این خلق بی شمار را ...گرد حباب خاک بگردانم..تا با دو چشم خویش ببینند که خورشیدشان کجاست ..تا باورم کنند..

ای کاش....

در خور مستی ما رطل و خم ساغر نیست...

2009-02-27T19:52:00.004+03:30

جای دیوانــــــه چو در شهر نهادند همــــا

من و دل چند گهی خیمه به صحرا زده ایم

زیبایی در سادگی است

2009-02-27T17:28:00.004+03:30

همیشه هم نباید سخت گرفت . گاهی لذت در سادگی است.زیبایی در سادگی است . در پیچ واپیچی چیزی جز سردرگمی نمی یابی .گاهی می باید خود را از این همه لباس که پوشیدی برهانی .آخر سنگینت می کند .این همه حجاب.این همه حائل که قائل شده ای بین خودت و دیگران . گاه فکر می کنی که اگر خالی نبودی از عشق خود حجاب خویشتن خویش می شدی اما در گذرگاه تاریک ذهن تو ..تنها تویی که هستی ..بوده ای ..و خواهی بود ..

شاید بقول شاملو ..نوجی بر آب کندی بوده ای ..نه درخت معجزه ای که دخیل بندنت و شرمسار ناتوانی خویش گردی ..و تنها هنرت این بوده باشد که آشیان او باشی ..تختش و تابوتش ..

باز هم این شعر مرا رها نمی کند ..

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست

تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز..

..دست به کاری زنم که غصه سر آید

2009-02-23T19:14:00.004+03:30

..آری گلم

دلم

این اشک ها

خونبهای عمر رفته من است ...

به جا نهاده...

2009-02-21T23:37:00.005+03:30

این روزها از هر چه که سنگینم کرده رها می شوم. خودم را سبک میکنم.دارم کودک می شوم.مانند بچه گی ها.با آن موهای فر پر پشت .با آن لب های قرمز .با آن لباس خلبانی یک دست سرمه ای .با آن همه شوق رهایی.رها میشوم . حتی از جسم .از سنگینی بار هستی وار غم و حتی از سبکی شادی .بی اعتنا به حرافی دیگران . بی اعتماد به عشق های با قالب . آرام راه می روم و سر به زیر . گویی که پاهایم بر روی هواست .

با خود میگویم :

به جا نهاده دزد

در پشت سر

ماه را در پنجره ام..

لب که نباشه خنده نیست

2009-02-15T21:13:00.006+03:30

هر چه که هم سعی کنی از آن فرار کنی ناچاری بپذیری که گاهی به سراغت می آید . گاهی صدایت را می گیراند و گلویت را سنگین می کند .دلگیری را می گویم . گاهی چرک های زخم هایت انباشته می شود و آنوقت است که تو ناچاری خود را به چنگال های این خاکستری دلگیر بسپاری ..گاه حس می کنم چه درد بی تفاوتی می کشد آن پرنده کوچک زخم خورده ای که در چنگال عقاب اسیر است ..چه دردی ..چه درد بی تفاوتی..هیچ حسی ندارد . نه خوشحالی نه غمگین ..نه می خندی نه گریه می کنی . نه دوست میداری نه دوست داشته می شوی .نه با کسی هستی و نه تنهایی ..این شعر به ذهنم می زند ..گاه به سخن گفتن از درد ها نیازی نیست ...سکوت ملال ها از درد ما سخن تواند گفت ..می خواهی راه بروی ..در سرما و سکوت و روشنی نقطه گونه تکه سیگاری که تمام وجودت را در آن می مکی تا لبهایت را متورم کند و آغشته شوی از دودی که از درون سوخته ات بلند می شود.
حس غریبی است این که میگویم ..نمی دانم که می فهمی یا نه..ملتهب است از پوچی .. از عدم وجود ..این که در جهان چیزی از پوچی ملتهب باشد مسخره ترین جمله ای است که تا به حال به ذهنم آمده ..اما این من نیستم که می نویسم بلکه این همان حس بی تفاوت اسارت من در من است که این گونه گاه خود را بروز می دهد ..
طلب غریبانه یاری در جهانی به این شدت خشن بیهوده که هست ،هیچ ..تو را از تمام ان امید ها که در روح خیال پردازانه ات بستی ،باز می دارد ..
کاشکی کاشکی
داوری
داوری
در کار
در کار
می بود...
گاهی که یادی می کنم از قصه مردی که لب نداشت احمد شاملو دلم می خواهد که ترانه وار زمزمه اش کنم و در این بی تفاوتی محض آرام آرام در تاریکی تختخوابم بخوانمش..تخت من خالی است ار آنکه دوستم میدارد..
يه مردی بود حسين‌قلي
چشاش سيا لُپاش گُلي
غُصه و قرض و تب نداشت
اما واسه خنده لب نداشت. ــ
خنده‌ی بي‌لب کي ديده؟
مهتاب ِ بي‌شب کي ديده؟
لب که نباشه خنده نيس
پَر نباشه پرنده نيس.

حسين‌قلي نِشِس پکر
تو رختخوابش دمر
وتا بوق ِ سگ اوهواوهو.
تموم ِ دنيا جَم شدن
هِي راس شدن هِي خم شدن
فرمايشا طبق طبق
همه‌گي به دورش وَقّ و وقّ
بستن به نافش چپ و راس
جوشونده‌ی ملاپيناسدَم‌
اش دادن جوون و پير
نصيحتای بي‌نظير:
«ــ حسين‌قلي غصه‌خورَک
خنده نداری به درک!
خنده که شادی نمي‌شه
عيش ِ دومادی نمي‌شه.
خنده‌ی لب پِشک ِ خَره
خنده‌ی دل تاج ِ سره،
خنده‌ی لب خاک و گِله
خنده‌ی اصلي به دِله...»
حيف که وقتي خوابه دل
وز هوسي خرابه دل،
وقتي که هوای دل پَسه
اسير ِ چنگ ِ هوسه،
دل‌سوزی از قصه جداس
هرچي بگي باد ِ هواس!
...

حرف

2009-02-09T01:16:00.006+03:30

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان

هزار باده ناخورده در رگ تاک است

((پ.ن:همیشه حرف هایی هست که تاب گفتن نمی آرند چرا که گوشی برای شنیدن آنها نیست))

نی غلطم در دل ما بوده ای ..

2009-02-07T15:11:00.003+03:30

چه زیبا می شد اگرکسی زمانی بیاید که قرار نیست...

پ.ن:(دلا ممنون برای آف)

ارغوان

2009-02-06T23:13:00.003+03:30

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من

آسمان تو چه رنگ است امروز؟

آفتابی ست هوا؟

یا گرفته است هنوز ؟

...
...

.این چه راز ی است که هر بار بهار

با عزای دل ما می اید ؟

که زمین هر سال

از خون پرستوها رنگین است

وین چنین بر جگر سوختگان

داغ بر داغ می افزاید ؟

ارغوان

پنجه خونین زمین

دامن صبح بگیر

وز سواران خرامنده خورشید

بپرس

کی بر این درد غم می گذرند ؟

ارغوان

خوشه خون بامدادان که

کبوترها بر لب پنجره باز سحر غلغله می آغازند

جان گل رنگ مرا بر سر دست بگیر

به تماشاگه پرواز ببر

آه بشتاب که هم پروازان نگران غم هم پروازند

ارغوان

بیرق گلگون بهار تو برافراشته باش

شعر خونبار منی

یاد رنگین رفیقانم را بر زبان داشته باش

تو بخوان نغمه ناخوانده من

ارغوان شاخه همخون جدا مانده من ..

102

2009-02-06T20:51:00.001+03:30

از امروز آموختم که دلیلی نداره من نسبت به تمام آدما اینقدر مهربونم که آخرش باعث میشه خودم این وسط مورد توهین قرار بگیرم . همین . خیلی نمی نویسم . همین .رک و ساده

no comment

2009-01-28T23:55:00.005+03:30

برای آن زمستان ها

2009-01-28T18:36:00.005+03:30

امروز شعر زیبای احمد شاملو از اول صبح تمام ذهنم را مشغول کرده بود ..زمستان امسال فقط تنها اسمش زمستان بود ..روزهای آفتابی و بی برف و باران آسمان پر دود تهران انسان را یاد بهار ها می اندازد ..درختانی که می بینی از شدت این تغییرات نا همگون شکوفه دادند و اگر سرما مجالشان می داد تا کنون به بار هم می نشتند..این درختان را که می بینم یاد خودم می افتم ..به فکر می روم و میبینم چقدر با درخت تشابهات تکاملی دارم ..تنها چیزی را که از خودم و درخت بیزارم کرده است،، این ریشه داری سخت ..این وفای ساکت..این تحمل بار هستی گونه هر چه که آزارم می دهد ..همه این ها است ..می خواهم رها باشم ..از این که مرا از ساقه میبرند بی زارم ..دوست دارم ریشه کن شوم..دوست دارم ریشه هایم را به دست نوازش باد بسپارم ..دوست دارم سبک شوم و رقصان رقصان همسفر نسیم در شهر های دور ..دوست دارم بروم.. به کجا؟؟ نمی دانم..

2-نکته ای که مرا به عنوان یک فرد بی احساس با صورتی آرام و درونی پرآشوب جلوه میدهد این است که آنقدر بر روی انسان ها حساب نکرده ام که هنگامی که متوجه شوم آنان تنها لاف زده اند خیلی ناراحت شوم ..

این روزها همه لاف می زنند .شما چطور؟

3-یادم رفت شعر امروزصبح را بگویم ..

سين هفتم، سيبِ سرخی ست .. حسرتا، که مرا نصيب از اين سفره ی سنت .. سروری نيست .. چراغی مردافکن در جام هواست .. شگفتا، که مرا بدين مستی شوری نيست .. سبوی سبزه پوش در قابِ پنجره .. آه، .. چنان دورم که گويی جز نقش بی جانی نيست .. و کلامی مهربان در نخستين ديدار بامدادی .. فغان، .. که در پس پاسخ و لبخند .. دل خندانی نيست .. بهاری ديگر آمده است باری .. اما برای آن زمستان ها که گذشت .. نامی نيست .. نامی نيست ..........................<<احمد شاملو>>

هااای ی ی

2009-01-24T22:52:00.002+03:30

نمیدونم چرا این شعر یهو پرید تو ذهنم...احساس کردم مغزم تیر کشید ..وای از دست آلبوم سرو چمان ..

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد...

جان جانان..

2009-01-23T17:45:00.004+03:30

سلام

ممنون از گیلدا بابت کامنت .

اما گفتن چند چیز بد نیست ..ساده مینویسم . آینده رو نمی شناسم . حرف های از جنس زمان را نشنفته ام . گذشته سایه های خشم خود را گسترانیده . اما من رها هستم . در حال زنده ام . و می دانم اگه در جایی که ایستاده ام خودم بودم و خودم هستم تنها از لطف آن بوده که هرگز کسی را پلکان صعود به استغنای درون نکرده ام ..هرگز با سخنان وجدآور عاطفی و احساسی روح کسی را در اختیار نگرفته ام .دید من به زندگی بالا رفتن از دوش کسی نبوده . ادعایی ندارم که کیستم که بودم کجا می روم . نه .می گویند تو خاصی .اما نبودم . نیستم .دلم نمیخواهد باشم . دلم میخواهد که بی تفکر نباشم .دلم می خواهد که بی معنا نباشم .جسارت روندگی دارم . و همین رویش بوده که نگذاشته است اسیر دستان خاک باشم . سیب معنا را در زیر درخت احساس بوییده ام . گاه درختی را در آغوش کشیده ام که تمامی بوی خوشایند میوه هایش را در عمق وجودم به نطفه گذاشته است .این شعر درونم میزند..پیشه ام نقاشی است ..خرده هوشی دارم ..سر سوزن ذوقی..گاه گاهی قفسی ساخته ام از رنگ ..میفروشم به شما ..که به آواز شقایق که در آن زندانی است ...دل تنهایی تان تازه شود ..

بر خلاف تو من اعتقاد ندارم که بالا رفتن انسانی از طریق پانهادن بر دوش دیگری است ..اعتقاد من بر این بوده که دستی پنهانی از نهانخانه ی غیب که نامحرمان نمی بییند به سوی آدمی دراز است که تنها اگر کمی توجه کنیم این جاذبه مخفی که دلم نمیخواهد کوچکش کنم و برایش اسم بگذارم و مذهب یا دین یا عرفان یا هر چه که دیگر دانی بخوانمش،،مرا در خود و در جاذبه اش ربوده است و روحم را در میدان بزرگ مغناطیسی او اسیر می بینم .

این عشق ..این ذات عاشق..این معنی گرایی سترگ..این پهنای دوستی ..این محبت ..این لحظه ..این معجزه ..این انسان ..این ها مجموعه هایی است که خدا و خود آ نامیده ام ..

ساده ام ..ساده تر از برگی که در صدای جویی روان بالا و پایین می برد ..

تنها چیزی که آرام ام میکند ..این جمله است ..

ای عبور ظریف ،بال را معنی کن ..تا پر هوش از من از حسادت بسوزد...

بلبل هزاردستان

2009-01-21T00:25:00.002+03:30

هزار دستان به چمن دوباره آمد به سخن
كه ای خفته از رنج دی ببين جشن گلهای من
بكن دل ز نقدينه‌ي جان بنه در كف می فروش
كنار گل و لاله دو جامی بزن بنوش

چشم از مهر و مه بپوش
مكش منت آسمان به دوش
مده دست و با دست بی‌نمك
نمك جز لب با نمك
جزای كردار ستم پيشگان دهد نفخه‌ی صور
دوای درد دل دلدادگان بود شور و نشور
بسوزد از شر بشر يكسر خشك و تر
نماند آخر زين حيوان اثر
نيرزد اين جهان بدين كه بهر دل دل شكنی
برون كني پيرهني از تنی
....

نام ها و یاد ها را به خاطر بسپارید ...

2009-01-20T23:53:00.005+03:30

كفش‌هايم كو،

چه كسي بود صدا زد: سهراب؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

مادرم در خواب است.

و منوچهر و پروانه، و شايد همه مردم شهر.

شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه‌ها مي‌گذرد

و نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي‌روبد.

بوي هجرت مي‌آيد:

بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.

صبح خواهد شد

و به اين كاسه آب

آسمان

هجرت خواهد كرد.

بايد امشب بروم.

من كه از بازترين پنجره

با مردم اين ناحيه صحبت كردم

حرفي از جنس زمان نشنيدم.

هيچ چشمي،

عاشقانه به زمين خيره نبود.

كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.

هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت.

من به اندازه يك ابر دلم مي‌گيرد

وقتي از پنجره

مي‌بينم

حوري- دختر بالغ همسايه -

پاي كمياب‌‌ترين نارون روي زمين

فقه مي‌خواند.

چيزهايي هم هست،

لحظه‌هايي پر اوج

(مثلا" شاعره‌يي را ديدم

آن‌چنان محو تماشاي فضا

بود كه در چشمانش

آسمان تخم گذاشت.

و شبي از شب‌ها

مردي

از من پرسيد

تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)

بايد امشب بروم.

بايد امشب چمداني راكه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد،

بردارم و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست،

رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند.

يك نفر باز صدا زد:

سهراب

كفش‌هايم كو؟

پ.ن:نمیدانم . می مانم .نفسم بند می آید .وقتی این شعر به سلول های خاکستری مغزم آتش می پاشد . وقتی این حجم بزرگترین هجرت سبز دنیا در این شعر مرا در بند میکند .آنهنگام تنها از این مسئله خنده ام میگیرد که از این مطمئنم که سهراب به اندازه اهورا از خواندن و سرودن و گفتن این شعر محظوظ نگردیده که هیچ ،خود نیز ندانسته که چه گفته است که این چنین بر دل من هجمه می برد .

میدانید که عادت ندارم هیچ چیز را بزرگ کنم یا اغراق کنم .

یاد کوه می افتم . همراهانم . که چه محبت های بیش از اندازه نا دلخواه آنان به من ،دیگر شعفی برایم نگذاشته که این تجربه دلخواه کوه رفتن و شعر سهراب خواندن را بار دیگر تجربه کنم . یاد عظمت های فهم در شکاف های صخره ها جاری در روحم است .

یاد کوچک دفتر پوست ماری چرمی ام . یاد سال 82 که در اواسط آن این شعر را با خودکار های رنگارنگ برای خود به یادگار نوشتم.و بیش از 5 سالی که میگذرد هنوز هم عزم رفتن دارم ..به کجا نمی دانم ..خود را هر کجا که ببرم آسمانش همین است .و من هنوز هم عزم رفتن دارم .

یاد خاطرات سهراب :یاد کتابی به هدیه رفت و چه ارزان احساسم را بلای برگ های کاهی اش به میخکوب کشیدم .

ترس من آنچنان مرا به زندگی جدیدم خو داده که امروز ترسیدم .دلم نمی خواهد عزم رفتن به ماندن بدل شود . چمدانم را بسته ام . به کجا؟به هر آن کجا که باشد ..بجز این سرا ...سرایم...

خو نکن مرد ..نمی ایستم ..ایستادنم آغاز مرگ تدریجی است ..گذر میکنم ..می روم ..باید رفت ..کاش روزی به پله های استغنا برسم ..آنوقت لذت مستی مز مزه کردن این شعر که کجاست جای رسیدن و پهن کردن یک فرش و بی خیال نشستن ..

یاد اتوبوس آبی اردوی قصر و دخترکی که مرا دوست داشت و به روی خودش نمی آورد .

و در اخر یاد ماشین مهربانم ،آن پژو مشکی رنجدیده ،که بیشتر از تمام دوستان دنیا به من آموخت و خدمت کرد و یاد نوار زرد قدیمی که آهنگ (ای خدایی که تو دنیا هر چی که میشه میدونی) را با تمام وجودم گوش می دادم.

تو و دوستی خدا را

گر از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

به شکوفه ها به باران

برسان سلام ما را ..

لیمو شیرین طناز

2009-01-16T23:03:00.004+03:30

وقتی که جسم انسان از بیماری ملتهب است و در تب حاصل از آن التهاب می سوزد ،آنوقت که این نازک جانی که دارد در برابر تمامی داروهای بشری هم مقاوم شده ، خوردن یک لیمو شیرین رسیده ،لهیب سوزان آن عفونت چرکین ریشه دار را بر طرف کرده هیچ، با شیرینی اش تمامی مسیر دستگاه هاضمه ات را بهبود می بخشد .

مغز انسان و با لطبع روح او نیز چنان مسیری دارد و چنان التهابی و چنان درمانی ..

این جاست که شعر بی نظیر حافظ را می توان چونان نوشی خواند که حتی در معرض سالیان سال گذر زمان بودنش هم این میوه تب فرو کش را تلخ نکرده و نخواهد کرد ..

خوب گفته است شاعر که: این همه نازک خیالی وین همه آشفته حالی ای بدوش افکنده گیسو از تو دارم از تو دارم

التهاب روحم را با کلامش می شویم..

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

شیوه مستی و رندی نرود از پیشم

زهد رندان نوآموخته راهی بدهیست

من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم

شاه شوریده سران خوان من بی‌سامان

زان که در کم خردی از همه عالم بیشم

بر جبین نقش کن از خون دل من خالی

تا بدانند که قربان تو کافرکیشم

اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا

تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم

شعر خونبار من ای باد بدان یار رسان

که ز مژگان سیه بر رگ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس

حافظ راز خود و عارف وقت خویشم

شعر سپید

2009-01-10T21:46:00.002+03:30

تو را سفید میکشم،

مانند برف،

تاهنگامه آمدنت،

نم وجودت،

کاغذ سفید چشمانم

را بارانی کند..

9:43 شنبه 21-10-87

هی ی ی

2009-01-09T14:05:00.001+03:30

من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !

اين گل سرخ من است !
دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،
كه بري خانه دشمن !
كه فشاني بر دوست !
راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست !

در دل مردم عالم، به خدا،
نور خواهد پاشيد،
روح خواهد بخشيد . »

تو هم، اي خوب من ! اين نكته به تكرار بگو !
اين دلاويزترين حرف جهان را، همه وقت،
نه به يك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !
« دوستم داري » ؟ را از من بسيار بپرس !
« دوستت دارم » را با من بسيار بگو !

....

2009-01-03T00:02:00.004+03:30

کفاف کی دهد این باده ها به مستی ما ؟

(به رسم امانت داری مطلب و عکس عینا از سایت بسیار زیبای آقای امین نظری http://nazari.akkasee.com/13646

برداشته شده است)

وای باران

2009-01-02T23:16:00.003+03:30

اندکی

عاشقانه تر

زیر

باران

بمان ،

ابرها را

بوسیده ام

تا

بوسه بارانت

کنند.

2008-12-30T14:35:00.001+03:30

سر خمر می سلامت
شکند اگر سبويی

2008-12-30T14:28:00.001+03:30

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آندم که بی یاد تو بنشینم

love is a four letter word

2008-12-27T01:47:00.003+03:30

یه فیلمی هست به نام love is a four letter word یا عشق یه کلمه چهار حرفه ایه . با این که مثل cash back یک پدیده عادی و ساده اجتماع رو به تصویر میکشه اما در عمق فیلم ظرافت هایی دیدم که دوست داشتم کسی بود که راجع بهش باهاش حرف می زدم . عادت معمول این روز ها در کمبود گوش دانا منو همیشه به اینجا می کشونه تا بنویسمش . جالب اینجاست که تحلیل های لحظه ای که فوق العاده زود گذر به ذهنم خطور میکنه اینقدر منطقی و زیبا هستن که خودم از تعریف اش برای خودم کیفور میشم. اما موقع نوشتن معمولا حوصله نوشتن این همه حجم رویکردی ذهن رو ندارم . به همین علت هم درون خودم مخاطب خودم می شم . در هر روی دیدن این فیلم رو به کسانی که کمی احساس باهوشی میکنند و دنبال یه رابطه رومانس عاطفی و جذاب هستن توصیه می کنم . من همیشه فکر میکردم که انسان باید به چیزی نیاز مفرط داشته باشه که طعم وصل اون لحظه رو بچشه اما غافل بودم که یکسری از نیاز ها رو می بایست انسان در خودش به وجود بیاره وگرنه بدون این که به وجود بیان خواهند مرد . جالبه . آدم های تنها همیشه انتظار کسانی مثل خودشون رو میکشن . اما گاهی هوش سرشار اجازه نمیده که تنها یی هاشون رو با هم شریک شن .غرور این وسط سمه . وانسانشاید اگر روزی بتونه بد بینی اش رو نسبت به بعضی روابط کنار بذاره بتونه خوشبخت هم باشه .در هر صورت خیلی چیز ها هست که می بایست آموخت اما مهم اینه که نگذاری هوش سرشار تو مانع ازراه رفتن در مسیر زیبای ساحلی زندگی توبشه . نمی دونم .شاید واقعا خیلی چیز ها توی ساحل قشنگ ترند . شاید هم چیز ها توی ساحل خیلی قشنگ ترند ..این برداشت ها کلی با اونا که تو مغزم بود متفاوت شد ولی خوب وقتی حس نوشتن میاد اگر ارضاش نکنی به ناچار مغز خودت رو تا صبح مهمان حرف های خودمانی خودمانی خودت کردی ..
لینک فیلم اینجاست .
http://www.imdb.com/title/tt0866438/

گلدانی باش گلزار اگر ن ای ..

2008-12-26T12:37:00.001+03:30

بیا تا جبران محبت های ناکرده کنیم .
بیا آغاز کنیم .
فرصت گران را به دشمن خویی
از دست داده ایم .
و کسی نمی داند چقدر فرصت باقیست .
تا جبران گذشته را کنیم ..
دستم را بگیر

سفر

2008-12-26T01:45:00.003+03:30

انسان وقتی دلش گرفت

از پی تدبیر می رود

سرما

2008-12-19T01:53:00.001+03:30

به شانه ام ميزني که تنهايي ام را تکانده باشي ؟؟؟ به چه دل خوش کردي ؟؟ تکاندن برف از شاخه هاي آدم برفي ؟؟؟

(ممنون از آف لاین )

خدایا به امید تو

2008-12-17T00:48:00.001+03:30

کاری که شروع کردم سخته . اما دوستش دارم . میرم تا ببینم چی میشه . خدایا .به امید تو .

بی تو با تو

2008-12-15T23:35:00.003+03:30

داشتم فکر میکردم من چقدر گاهی صدای اندی رو دوست دارم ..

بی تو من یه شعر تازه تو کتابا دارم

رفتی و نغمه شادی رفته از کنارم

بی تو این دل شکستم طاقت نداره

بیا پیشم بیا پیشم عزیزم دوباره

بی تو زمونه نا مهربونه

بی تو دل من شده باز دیوونه

عاشق نبودی تا همه بدونن

قصه دلتنگی رو با من بخونن

امشب خیلی خوشم .زدمش به بی خیالی .حس خوبی دارم از این که خودمو قبول دارم .میرم یه لیوان شراب بریزم برا خودم . یه جشن کوچیک .شراب حتماٌ با تمر هندی خوشمزه میشه ..سلامتی

ابتهاج

2008-12-13T23:09:00.003+03:30

گذر گهی است پر ستم که اندرو به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

الف ب پ ت ث ج.....

2008-12-12T23:37:00.002+03:30

شعر های ساده را دوست دارم

شعر های عاشقانه . ساده مثل باران .مثل زلالی برکه .تنها مثل تک درختی در باد . آرام .نرودا را دوست دارم . هوا را .خنده را .
آرامم . مثل سایه .پای دیوار چین کوچه بهاری . تازه ام . مثل زردآلوهای نارس . مثل همه ی آن چیزهایی که من بودن را معنی میکنند . کاش میشد الفبا را از اول چید . و اگر به من بود هرگز از الف شروع نمی کردم . که هر چه هست از ع است و از عشق ..
کاش معنی می کردیم لبخند هایمان را در پس کلاهی که بر سر داریم . کاش می دانستیم که سادگی کم سن و سالی چقدر زیباست ..
و من باز هم مور مور شدن زیر گردنم را به تپش های قلبم می سپارم .و به قلبم میگویم ..ما با هم بزرگترین ثروتی هستیم که زمین بر روی خود انباشته است ..کاش می شد حروف الفبایم از ع شروع شوند ..کاش

ااااای

2008-12-09T23:39:00.001+03:30

دوباره پلک دلم میپرد نشانه چیست .
شنیده ام که میاید کسی به مهمانی...

2008-12-07T01:45:00.004+03:30

یه دوست خوبم دو تا جمله رو برام آف گذاشته بود که خیلی خوشم اومد.گفتم بنویسمش اینجا .بااین که خیلی خواننده نداره اماحتی اگه یه نفرهم پیدا بشه که سرکی بکشه و با خوندن این جمله ها حس خوبی بهش دست بده برام کافیه.

*آنقدر دل اتم پر بود که با شکافتنش دنیایی لرزید.دل من نیز پر بود.وقتی لرزید سکوتی کرد که به دنیایی می ارزید .
*ساقه شکستن قانون طوفان است .تو نسیم باش و نوازش کن

2008-12-05T18:56:00.000+03:30

جمعه شب!!

2008-12-04T15:58:00.001+03:30

امروز پنج شنبه است .حالم بهتر شده .شب میخوام برم استخر . حس جالبی دارم.الان میخوام برم خرید .خوبه که این شادی ها کش پیدا کنن . خدا جون.هیچ وقت خودتو از من نگیر .میبوسمت....

داد

2008-12-04T00:23:00.002+03:30

به خودم می گویم قوی باش...

به خودم می گویم مهم نیست...

به خودم شک کردن را می آموزم :

- ایا واقعا ارزشش را داشت...یا دارد ؟

به خودم خیلی چیز ها گفته ام...

و می گویم...

به خودم می گویم...

همیشه ، وقت هست برای فراموش کردن تمامی آرزوهای محال...

حداقل به اندازه ی تمامی باقی عمرت....

ولی...

ته همه ی اینها این است که :

... من غمگینم.

پ.ن:

این مطلب از وبلاگ دوستی به نام باد شمال به دلم نشست ..همین ..

آدرسش هم اینه به رسم امانتداری حفظ مطلب مینویسم.http://bineshandarbaad.blogfa.com/post-112.aspx

go go crazyy

2008-11-30T23:43:00.001+03:30

این روزا همه بهم میگن دیوونه .. تعبیر جالبیه ..دوستش دارم ..از عاقلان همیشه سرگردان بدم میاد ..دیوانم ..دیوانگی ام رو دوست دارم ..

hate

2008-11-30T01:08:00.003+03:30

این روزا که میره حداقل از تنها چیزی که بهم حس آرامش میده اینه که هرگز تو زندگیم از قماش آدمایی فراوانی که ادعای عشق داشتن و ادعا میکردن که به وحدت وجودش معتقدن نبودم . هرگز عاشق نبودم . هرگز هم کسی عاشق من نبوده . هرگز عشق دو انسان به هم رو قبول نداشتم .از این خیالم راحته که داعیه فرزانگی به ارث رسیده از پدرانم رو در بوی لزج همخوابگی با کسانی که فقط از سر منفعت باهاشون بودم قاطی نکردم . آرام میشم وقتی می بینم که نه ..واقعا نه ..وجداننا و شرافتا نه .. نه من از شماها نیستم ..نبودم ..نخواهم بود ..

تو این روزای سخت دارم چیزایی رو یاد میگیرم ..

اولیش اینه ..

وقتی چیزیو فراموش کنم دیگه هیچوقت مایل به داشتن اطلاعاتی از اون چیز نیستم ..

زمان خوب و بد همه چیز رو روشن میکنه ..

از هیچ چیز در دنیا تعجب نکن چون همه چیز امکان وقوع داره ..

دوست داشتم نفرتم رو فریاد بزنم ..دوست داشتم تو دل باد داد بزنم ..دوست داشتم نفرتم رو داد بزنم... نه ..با شما مرا هرگز پیوندی نبوده است ..نه

i hope sp !

2008-11-26T12:41:00.003+03:30

امیدوارم .

به خودم .راهم . هدفی که دارم .

شادم
بی غم تر وگرفتاری ها رو خلاصه میکنم در یک دلتنگی ساده . قوی ام . طوری که هرگز تا حالا اینقدر نبودم . اینقدر چیزای عجیب غریب پیش میاد که دیگه همه چی رو باور می کنم . و عصبانی نیستم . مهربان تر و آروم ترم . و دوستانم رو میبوسم وبغل میکنم . آزادم و احساس خوبی دارم از این آزادی .و به حماقت خیلی آدم ها از ته دل میخندم .رابطه هام تعریف دارن برا خودم . و روزگار میگذرانم ..همین ..همین ..

خدایا!

2008-11-25T10:44:00.002+03:30

خداوندا
من از خود هیچ ندارم . هر آنچه که هست لطف تو بوده و خواهد بود و تا ابد خواهد ماند .
پروردگار من
مرا از شر اوهام و خیالات باطل و شر انسانیان برهان ...که خود این انسانیان مایه شر و اوهام و خیالات کج اند ..

به تو پناه میبرم.

سلام بر تو ای ..........

2008-11-14T21:13:00.002+03:30

گاهی که fail میشی از این خوشحالی که تلاشتو کردی .همین .

مثل همین قضیه آخر . آرومم . چون تلاشمو کردم . مهم نیست کجا ایستادم یا چرا اینجام . مهم اینه که میدونم کجام . همین . فعلا

ای وای من

2008-11-10T22:42:00.002+03:30

ای وايِ من، ای وايِ من

زد این دل شیدای من

آتش به سر تا پای من

خاکسترم کردی، چه آوردی، تو ای دل بر سرم

دیگر چه آوازی، چه پروازی، که بی بال و پرم

ای فارغ از حال من، چون یاد آورم رو گرداندنِ تو را

ترسم سوز درد من، آه سرد من

گیرد دامن تو راکردی جفا دیگر مکن

چشم عاشق را تر مکن

ای چشم من، گریان مباش

این‌گونه اشک افشان مباش

حیران و سرگردان مباش

request

2008-11-02T22:22:00.001+03:30

سلام

من میخوام برای وبلاگم توی blogspot یه آهنگ اضافه کنم ولی موفق نشدم آهنگو به کد تبدیل کنم و اضافه کنم . اگه کسی از دوستان میتونه منو راهنمایی کنه لطف کنه و برام کامنت بذاره .

ممنونم

هجوم خالی اطراف..

2008-11-01T23:41:00.004+03:30

آبان ها که میشه به نوعی امواج شعری سهراب من رو در خودش میگیره..قلمبه گویی های ناموزون کلام رو به دور می ریزم و ذهنم رو با زلال ترین شعر دنیا یعنی شعر سپهری می شویم . از نظر من ماهیت شناختی شعر سپهری نگاه موزون و تغییرات بنیادین تمام ارزش های نهفته در دنیا ست که کمتر بیینده ای به اون ها توجه میکنه و زیبایی هاشون رو میبینه . در این میان شعر سوره تماشا به علت نقش واضح و بارزی که در زندگی من ایفا کرده و همیشه برام زیبا ترین هدیه لطیف کلمه بوده رو می نویسم . اونایی که من رو می شناسند میدونند که تا چه حد حضور گل های داوودی من رو شاد میکنه..این روزها روز رسیدن داوودی هاست .. داوودی های بنفشی که گاه از خاطر ما ها میرند اما باز هم وقتی که نگاهشون میکنی به زیبایی شون سوگند می خوری و به صداقت بر باد رفته خودت..شاید باور نکنید اما اگر همین چند ماه پیش بود می تونستم ساعت ها و ساعت ها از این شعر بگم. فکرم رو .عشقم رو.تمام مفاهیمی که در وجودم کاشته رو باز کنم ،اما این اواخر گاهی به این جریان سیال درونی اجازه میدم که اهورا رو با خودش ببره بدون این که حتی بخوام فکر مقصد رو بکنم. کم حرف تر شدم .درونی تر . عملی تر ..این بلوغ درونی ،این پوست اندازی سخت ،این عبور ... گاهی این حس رو به من میده که ای کاش هنوز کودک بودم. آرام .زیبا.بی غل و غش . بی هوس .روز هایی که با برف و رنگ غذا کاغذ ابر و باد درست میکردم .روزهایی که ساعت ها سوار دوچرخه قرمز 16 آسمان رو نگاه میکردم و دوچرخه سواری میکردم و بلند بلند شعر میخوندم و اون زانوی همیشه زخم اهورا و شلوار های خاکی و بوی کودکی اش .اون حس های عجیبی که همیشه در خلوت دنج آسمانی ام بین کمد و رختخواب ها دست و پا کرده بودم ..و اون حس صورتی دیوار های اتاقی که پنجره اش به یه درخت مو ،انجیر،آلبالو،خرمالو باز میشد . روز هایی که شب هاش خواب خدا رو میدیدم ..... هر که در حافظه چوب ببیند باغی .....این لبخند کنج لب صورتم رو الان نمی فهمم. ناشی از تاسفه یا شادی!!

به تماشا سوگند

و به آغاز كلام

و به پرواز كبوتر از ذهن

واژه اي در قفس است.

حرف هايم ، مثل يك تكه چمن روشن بود.

من به آنان گفتم:آفتابي لب درگاه شماست

که اگر در بگشاييد به رفتار شما مي تابد.

و به آنان گفتم : سنگ آرايش كوهستان نيست

همچناني كه فلز ،

زيوري نيست به اندام كلنگ .

در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است
كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند.
پي گوهر باشيد.
لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد.

و من آنان را ، به صداي قدم پيك بشارت دادم
و به نزديكي روز ،
و به افزايش رنگ .

به طنين گل سرخ ،
پشت پرچين سخن هاي درشت.

و به آنان گفتم :هر كه در حافظه چوب ببيند باغي
صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهد ماند.

هركه با مرغ هوا دوست شود
خوابش آرام ترين خواب جهان خواهد بود.

آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند
مي گشايد گره پنجره ها را با آه.

زير بيدي بوديم.

برگي از شاخه بالاي سرم چيدم

، گفتم :
چشم را باز كنيد ، آيتي بهتر از اين مي خواهيد؟

مي شنيديم كه بهم مي گفتند:
سحر ميداند،سحر!

سر هر كوه رسولي ديدند
ابر انكار به دوش آوردند.
باد را نازل كرديم
تا كلاه از سرشان بردارد.

خانه هاشان پر داوودي بود،
چشمشان را بستيم
دستشان را نرسانديم به سر شاخه هوش.
جيبشان را پر عادت كرديم.
خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم.

2008-11-01T00:27:00.003+03:30

سكوت آب

مي تواند خشكي باشد

وفرياد عطش؛

سكوت گندم

مي تواند گرسنگي باشد

وغريو پيروزمندانه ی قحط؛

همچنان كه

سكوت آفتاب

ظلمات است

اما سكوت آدمي

فقدان جهان و خداست؛

غريو را تصويركن !!

یاد ایام

2008-10-30T14:46:00.002+03:30

یاد کلاس دوم دبیرستان افتادم .طبقه اول ردیف دوم. من و فرهاد پرتافته و دیوان رهی معیری که میبردم و وسط کلاسا براش می خوندم.
این حسای عجیب قریب عاشقانه .اهورا و معشوقی خیالی که مدام از بی وفایی هاش شعر میخوند و اون وقتا گاهی میگفت.گاهی می خندید .گاهی گریه میکرد..اون زمانا رو که یادم می یاد یه دلهره عجیبی تو دلم میافته .این گذار سریع السیر عمر و ما آدما که محبت رو از یاد بردیم ..و ما ها که بالغ شدیم ..بزرگ شدیم ..رسیدیم ..و از فرط رسیدگی داریم له میشیم...خراب می شیم...

مهم نیست ...
چند بیت از اون تک بیتی های قشنگ که من و فرهاد براش به به و چه چه میکردم و مینویسم که یادم نره کی بودم..چی بودم؟

****در چنین عهدی که نزدیکان ز هم دوری کنند .............یاری غم بین که از من یک نفس هم دور نیست********
*********************************

****چرا آتش زنی در خانه ما.................رهی را با نگاهی میتوان سوخت*********
**********************************

آمد بر من نگار خوی کرده ز می

او زا آتش می گرم و من از خنده وی

گفتم گل من لعل لبت کی بوسم

خندید و به عشوه گفت وقت گل نی ..
****************************

نه باک از دشمنان باشد نه بیم از آسمان ما را ......خداوندا نگه دار از بلای دوستان ما را !!!!
*****************************

یشسییسشیشسسبسبض2ث

2008-10-24T12:45:00.002+03:30

دارم به این فکر می افتم که یواش یواش در اینجا رو هم تخته کنم برم پی کارم..

اهمیتی نداره که در ذهن من چی هست یا نیست..

fear!!

2008-10-23T13:49:00.005+03:30

جالب ترین بخش زیستن اینه که آدما می دونن همدیگرو دوست دارن . با هم راحتن . از هم لذت میبرن . وقتی نباشن دلشون برا هم تنگ میشه . گاهی غمگین می شن و به فکر فرو می رن که آیا از دست دادن این انسان کار درستی بود یا نه ؟

مسخره ترین و جالب ترین بخشش هم همینه . با همه این تفاصیل آدما همدیگرو تنها میذارن چون میدونن که طرفشون ممکنه نتونه اون حسابگری هایی رو که در زندگی داشتن برآورده کنه .

این غم منه . این که آدما حسابگری رو عشق می نامند و وقتی که در حسابگری موفق نمی شند فکر می کنند که در عشق شون شکست خوردن و اسم عاشق ناکام رو خودشون میذارن ..

این که آدما نمی دونن عشق چیه ..غم منه ..این که نمی دونن هیچ عشقی بدون شناخت عشق نیست .. و هیچ معیاری جز از خود گذشتگی نمی تونه شناخت بیاره ..من می ترسم از این دنیای بی عشق .. می ترسم از این که همه عقده های جنسی شون رو عشق می نامند . می ترسم از زیستن با انسانهایی که نمی فهمند .. من می ترسم .. با این تفاوت که این بار این ترس داره روح من رو از هم می پاشونه و مثل دفعات قبل نیست که به من زندگی ببخشه ... این ترس عین دستی که بر سر غریقی می ذاری که بکشیش داره منو فرو میکنه توی دریای درونم ...دارم غرق میشم ..در خودم ..تنهایی ام ..دنیام .. و از اون زیر آب آدم ها رو نه به علت شکست نور بلکه با ماهیت واقعی شون مثل هیولا می بینم ..کاش که میشد تغییر داد این بعد زندگی رو .. ای کاش میشد ...

آبان ها که میشه یاد نیما می افتم .. نیما هم آبا نی ی ..
شاید تازه تر ها هست که فکر می کنم چیز هایی رو که من می کشم دیگران هم تحمل کرده اند ..البته معدودی شاید ..اما وقتی شعر آی آدم ها رو می خونم از خودم ،درونم،و خیلی چیز ها می ترسم . من می ترسم .و ای کاش که نترسم..

...

آی آدمها
آی آدمها که در ساحل نشسته
شاد و خندانیدی
ک نفر در آب دارد می سپارد جان
یک نفر دارد که دست و پا می زند دائم
روی این دریای تند و تیره و سنگین
که می دانید.....
آی آدمها
او ز راه دور این کهنه جهان را باز می پاید
می زند فریاد و امید کمک دارد
آی آدمها که روی ساحل در کار تماشایید....

تصمیم!!

2008-10-22T16:52:00.002+03:30

حلقه های مداوم پیاپی

تا دورست ..

تصمیم درست صادقانه..

با خود وفادار می مانم آیا؟
یا راه سهل تری انتخاب می کنم؟

دستم را بگیر!

2008-10-21T00:53:00.005+03:30

تنها آن که بزرگترین جا را به خود اختصاص نمی دهد

از شادی لبخند بهره میتواند داشت

آن که جای کافی برای دیگران دارد

صمیمانه تر می تواند

با دیگران بخندد

با دیگران بگرید .

چه مدت لازم بوده است

که کلمه عفو

بر زبان جاری شود ؟

تا حرکتی اعتماد انگیز

انجام گیرد؟

بیا تا جبران محبت های ناکرده کنیم .

بیا آغاز کنیم .

فرصت گران را به دشمن خویی

از دست داده ایم .

و کسی نمی داند چقدر فرصت باقیست .

تا جبران گذشته را کنیم ..

دستم را بگیر !!!

یوگا در ایران

2008-10-19T23:44:00.003+03:30

آدما رو که نگاه میکنم همیشه درونم رو جوری تنظیم میکنم که هرگز راجع به اولین رفتار ها و حرفاشون قضاوتی نداشته باشم . چه خوب چه بد . هیچ وقت آدمی رو در نگاه اول نتونستم رد کنم یا بپذیرم .البته بعضی ها اینقدر منفی اند که میشه با یه ذره توجه انرژی های منفی متصاعد شده توسط اون ها رو جمع کرد و توی همون دقایق اولیه از دستش فرار کرد ولی اهورا عادتاً به زمان اجازه گذار میده تا ببینه که در فراخور این ثانیه ها رفتار یه انسان تا چه حد به اون چیزی که مدعی اثباتش هست نزدیکه.

دقیقا یادم نیست این حرفو از کی شنیدم ولی اثرش خیلی روشنه در ذهنم که عادت ما ایرانی ها غالبا ً اینه که در هنگام نشست و برخاست با همدیگه هرگز از شبا هت هامون نمیگیم و دقیقا از تفاوت هامون شروع میکنیم به سخنرانی کردن !

اما در هر حال در برخوردم با انسان ها همیشه در پی اون بودم که به یه دید همه جانبه یا حداقل نزدیک به همه جانبه درباره رفتار و جزییات خلقی و روانی و روحی اون انسان برسم .هرگز آدم ها رو توی فایل های مشابه هم دسته بندی نکردم بلکه به هر فردی یه فایل جداگانه اختصاص دادم و اون رو طبق عادت های روزانه من و اون جز موقتی ها یا دائمی ها قرار دادم ..اینجا شعر حافظ به مغزم میزنه که میگه:هرگز م نقش تو از لوح دل و جان نرود .

در هر صورت متن اخیر رو به این بابت نوشتم که تعداد انسانهایی که باهاشون برخورد دارم و دارن از کلاس های خودشناسی ،تمرکز،روان درمانی،انرژی درمانی ،یوگا ،تفکر درمانی و به زیستی روحی استفاده میکنن بیشتر میشه .

با دقت اخیر در این افراد به یه نکته مهم رسیدم که در خیلی از اونها و( نه همه اونها ) مشابه بود .

خیلی از اونها تنها یه دغدغه براشون بوجود اومده بود :

توجه به خود !!

اونها طی این کلاسها درسته که به باور توجه به خویشتن درونی خویش رسیده بودن اما عملا بطرز ایرانی گونه ای اون اصالت رفتار محبت آمیز و عاشقانه در محبت به دیگران رو از دست داده بودند . دیگه هیچ میلی به جز خود زیستی و خود ارضایی از آن گونه مغرورانه ای که موجبات تحقیر و بی اعتنایی گونه ی دیگران رو فراهم میکنه نداشتن.

افسوسم تنها از اینه که چرا ما ایرانی ها غالبا ً همه چیز رو نه اون طوری که شایسته فراگیری اون هست می آموزیم ...

این شعر رو به یادم میآره ..

ای کاش آب بودم

گر مي‌شد آن باشي که خود مي‌خواهي.

ــآدمي بودن حسرتا!مشکلي‌ست در مرز ِ ناممکن.

نمي‌بيني؟

ای کاش آب بودم

ــ به خود مي‌گويم

ــنهالي نازک به درختي گَشن رساندن را(ــ تا به زخم ِ تبر بر خاک‌اش افکننددر آتش سوختن را ؟)

يا نشای سست ِ کاجي را سرسبزی‌ جاودانه بخشيدن(ــ از آن پيش‌تر که صليبي‌ش آلوده کنندبه لخته‌لخته‌ی خوني بي‌حاصل؟)

يا به سيراب کردن ِ لب‌تشنه‌ي يرضايت ِ خاطری احساس کردن

(ــ حتا اگرش به زانو نشانده‌اند

در ميداني جوشان از آفتاب و عربده

تا به شمشيری گردن‌اش بزنند؟

حيرت‌ات را بر نمي‌انگيزد

قابيل

ِ برادر ِ خود شدن يا جلاد ِ ديگرانديشان؟

يا درختي باليده‌ناباليده راحتاهيمه‌يي انگاشتن بي‌جان؟)

□مي‌دانم مي‌دانم مي‌دانم

با اين همه کاش ای‌کاش آب مي‌بودم

گر توانستمي آن باشم که دلخواه ِ من است.آه

کاش هنوزبه بي‌خبری قطره‌يي بودم پاک از دَم‌باری به کوه‌پايه‌ یي

در اين اقيانوس

ِ کشاکش ِ

بي‌داد

سرگشته

‌موج ِ بي‌مايه‌يي

سیاه مشق عشق

2008-10-15T19:31:00.004+03:30

وقتی ناقوس کلیسای جامع هفت ضربه نواخت،ستاره ای شفاف در آسمان همرنگ گلسرخ تنها بود .

یک کشتی با ضجه ای دلخراش ساحل را وداع گفت . و حس کردم حسرت تمام عشق هایی که می توانستند به سرانجام برسند و نرسیدند

در گلویم بغضی ناگشودنی شد و گره خورد.دیگر طاقت نیاوردم. گوشی تلفن را برداشتم و جان بر لب و خیلی آهسته (از ترس آن که مبادا اشتباه کنم)چهار شماره گرفتم و با سومین زنگ صدای آشنایی را تشخیص دادم . نفس راحتی کشیدم و گفتم :سلام خانوم خانوما.از بابت بد قلقی امروز صبح معذرت می خواهم . او خونسرد جواب داد :بی خیالش . منتظر تلفنت بودم . .هشدار دادم: می خواهم دخترک همان طوری که به دنیا آمده منتظرم باشد . و بدون یک ذره بزک.

خنده ی تو دماغی اش را سر داد . گفت:هر چه تو بفرمایی . اما اینجوری از لذت اینکه تکه تکه ویواش یواش پوست هلو را بکنی محروم می شوی . نمی دانم چرا اما غالب پیرمردها معمولا از این کار کلی کیف میکنند .

گفتم :من می دانم :چون دائم پیرتر می شوند .حرفم را بی چون و چرا پذیرفت و آویزه ی گوش کرد .

گفت :خیلی خب .پس قرارمان امشب سر ساعت ده . قبل از اینکه تنور سرد شود!!

بر گرفته از کتاب ((خاطرات روسپیان سودا زده من )) ((گابریل گارسیا مارکز))

توضیحات خودم:

از سنی حدود 14 سالگی که قدم در اولین کلاس دبیرستان گذاشتم و نفسی در غبغب انداختم که مردی شده ام، در فاصله مابین دبیرستان انقلاب اسلامی! و منزل کتاب فروشی دست دومی را پیدا کردم که همیشه به آن سری میزدم و پس انداز های کم شمار خود را به خرید کتاب هایی که به زعم خود ((بدون سانسور)) می پنداشتم اختصاص می دادم . یادش بخیر . اولین بار بود که با نوشته های گابریل گارسیا مارکز آشنا شدم. نویسنده ای که فکر میکنم بعد از قریب یکدهه هنوز هم نویسنده اول ذهن من است ..صد سال تنهایی که مرا میلیونها سال در خود فرو کرد . گزارش یک قتل .داستانهای کوتاه و .......

تنها خدا می داند که چقدر سبک عریان نوشتن این پیرمرد آمریکای لاتینی را دوست دارم...

از او بیشتر خواهم نوشت ...

هر کدام از دوستان که می خواهد نسخه ی پی دی اف کتاب خاطرات روسپیان سودا زده من را ،برایش ایمیل کنم،پیغام بگذارد. چون این کتاب بعد از اولین چاپ توسط انتشارات نیلوفر در پاییز 86 از بازار جمع آوری شد.

تولد دوباره وبلاگم..

2008-10-14T00:20:00.002+03:30

این که دوباره بلاگر متولد شده رو به فال نیک میگیرم . برای من تقریبا از آخرین پستم قطع شده بود .حس پرنده ای رو داشتم که قفسش رو اونقدر کوچک کردن که حنجره کوچیکش دیگه میلی به آواز خوندن نداشت .من اگه ننویسم می میرم . به همین راحتی .
حتی اگر مخاطبم نداشته باشم احساس میکنم مجرای مغزم با نوشتن روان میشه . بخاراتی که مثل سراب در گرمای کویر مغزمو می پوسانه با نوشتن از بین میره . من میشم یه جوی باریک .یه برکه کوچیک .که با خنکای روحم عطش پاهای خشته ی رهگذری رو می زدایم..
با این همه ای کاش آب بودم
گر آن بودمی که خود خواستمی...

مادرم مي گفت صبحي موسم دلگيري است...من به او گفتم زندگاني سيبي است گاز بايد زد با پوست..

2008-09-25T01:08:00.004+03:30

گاهي دم عصر تر ها،حس مي كنم كه آرامشي ناهمگون تمام وجودم را در بر ميگيرد.فارغ از هر تشويش يا حس اضطراب گونه اي كه دلم را چنگ بزند..لحظاتي كه دلم ميخواهد با يك لباس باز روشن گشاد آرام آرام قدم بزنم..دم عصرهاي پاييزي روح و جسم خود را در مقابل نوازش دستان خنك باد پاييزي بگذارم..رها شوم از هر آن چه كه مرا در بر گرفته .دكمه ي پيراهنم را بگشايم و اجازه دهم كه اين خنكاي دلنشين ،روان سوزان تن آتشناك و داغ گونه مرا از التهاب خويش برهاند كه ديگر خود را براي گرماي بيش از حد وجود شماتت نكنم..ساكت شوم ..حتي اگر بهترين شنونده دنيا را داشته باشم .. چه اگر او بهترين باشد ميداند كه گاهي نياز به سخن گفتن نيست و اگر از روي شيطنت سرت را بر چشمان اهورا بگذاري مي تواني سكوتش را بشنوي ..سكوتي ساكت ..سكوتي فرياد..فريادي ساكت..

آرام گاه بر ميدارم و نفس مي كشم و پر مي شوم از هواي لطيف و پوست نازك مهر ماه..كودكان را مي نگرم..به سادگي شان ..به روح لطيف شان ..به جسم هاي نيم لخت و ظريفشان خنده ام ميگيرد..آه كه اين صورت كودكانه چه سان ژرف لذت بخش است..

مي دانم كه با چشم هايم مي خندم و مطمئن از اين كه در اين گرگ و ميش عصر هيچ كس در هاله ي نيم تاريك روشن چهرم ام نميداند كه مردي آرام آرام با چشمايش مي خندد..به ياد مي آورم..فراموش ميكنم..مي بخشم...مي بخشندم...

و اين بلوغ نازكي كه در زير لايه هاي پوست گندمگون تنم رخ مي دهد را ارج مي نهم ..چه اين گذار كودكي به سالخوردگي روح هرگز خاطر كسي را به گمتن من نيازرده است..امروز را مي بوسم ..هواي پاك دم عصر تر هايش را....

واپسين آفتاب شبانگاهي

نشاندهنده راهي است

كه خواهان در نوشتن آنم

ابرهايي كه با وزش باد در حركت اند ..

نشان دهنده راهي است

كه خواهان در نوشتن آنم

خش خش برگ ها،زير قدم هايم

ميگويد:بگذار تا فرو افتي

آنگاه راه آزادي را باز خواهي يافت..

پاییز مبارک!!

2008-09-22T17:48:00.005+03:30

(پاییز همیشه منو به یاد کوه می اندازه ..چه بیشترین کوه ها و مهمترین اتفاقات زندگی من همیشه در این فصل پر رمز و راز به وقوع پیوسته..یاد کوه هایی که با دایی ام می رفتیم و شعر ها و خنده هایی که داشتیم..یاد بهمن که این شعر اخوان رو همیشه می خوندیم توی کوه(سر کوه بلند ...) بی خیال این که روزی این شعر روی سنگ مزارش نوشته خواهد شد ...یاد کودکی و عشق و خیلی چیز هایی که در دل نرم این پاییز نهفته است ..دیشب به خودم گفتم که پاییزت مبارک..من همیشه فصول دیگر رو تاب میارم که کمی روحم رو به خنکای پاییز بسپارم ..التهاب درونم با هوای ملایمش فروکش میکنه ..مهربون میشم و مهربون تر .. یاد ...

این شعر قدیمی الان یه لحظه ذهنمو نوازش داد ..

چه دلنگرانی،گاه،
وقتی که با منی
و من پیروز تر و سر فراز تر از دیگر مردان..!

زیرا نمی دانی
که در من است
پیروزی هزاران چهره ای که نمی توانی ببینی ،
هزاران پا و قلبی که با من راه سپرده اند ،
و نمی دانی که این من نیستم ،،
من ای وجود ندارد..
من تنها نقشی ام از آنان که با من می روند ..
که من قوی ترم،
زیرا در خود ..
نه زندگی کوچک خود
بل تمام آن زندگی ها را دارم ..
و همچنان پیش می روم
زیرا هزاران چشم دارم،
با سنگینی صخره ای فرود می آیم
زیرا هزاران دست دارم ..
و صدای من در ساحل تمامی سرزمین هاست ..
زیرا صدای کسانی را دارم
که نتوانسته اند سخن بگویند..
نتوانستند آواز بخوانند
و امروز با دهانی نغمه سر می دهند ..
که تو را می بوسد..

به یاد بهمن..دایی ام ..آقای نمکی ..و گاهی دکتر..اون شعر اخوان رو می نویسم اینجا..شعر های میکده های قدیم ..عرق نرم و سبک..مستی نرم و روان..کاش کسی میفهمید مستی روان رو ..

شاید اگه تونستم عکسا رو اسکن کنم یه عکس از قدیما بزارم ..از کوه..برف..کودکی تر ها ..

سر كوه بلند آمد سحر باد

ز توفاني كه مي آمد خبرداد

درخت سبزه لرزيدند و لاله

به خاك افتاد و مرغ از چهچهه افتاد

سر كوه بلند ابر است و باران

زمين غرق گل و سبزه ي بهاران

گل و سبزه ي بهاران خاك و خشت است

براي آن كه دور افتد ز ياران

سر كوه بلند آهوي خسته

شكسته دست و پا ، غمگين نشسته

شكست دست و پا درد است ، اما

نه چون درد دلش كز غم شكسته

سر كوه بلند افتان و خيزان

چكان خونش از دهان زخم و ريزان

نمي گويد پلنگ پير مغرور

كه پيروز آيد از ره ، يا گريزان

سر كوه بلند آمد عقابي

نه هيچش ناله اي ، نه پيچ و تابي

نشست و سر به سنگي هشت و جان داد

غروبي بود و غمگين آفتابي

سر كوه بلند از ابر و مهتاب

گياه و گل گهي بيدار و گه خواب

اگر خوابند اگر بيدار ، گويند

كه هستي سايه ي ابر است ، درياب

سر كوه بلند آمد حبيبم

بهاران بود و دنيا سبز و خرم

در آن لحظه كه بوسيدم لبش

را نسيم و لاله رقصيدند با هم

باز باران

2008-09-10T00:31:00.001+04:30

..خرمالو های برف گیر حیاط ..

هر گاه که باران می بارد من از کنار شکاف نرم و مطبوع خاکی که فریاد عطشش را با بوی نم و طراوت تازگی آب فرو می نشاند زایید ه می شوم .
باز هم زادن و زاده شدن . همان حس بی ریای همیشگی.
صدا و هوای باران تنها امیدی است که گاه باعث می شود از کلبه تنهایی اتاق خویش بدر آیم . اتاقی که محصور در 4لای پرده بدور از تمامی جماعت دنیا حتی نور برای خود ساخته ام . و تنها به یاری ملایمت رنگ بنفش کمرنگ داوودی گونه اش شبها را به سر می آرم .
اما راستش را بگویم که حسی آنی چنان مرا با باران پیوند داده که این توی در توی اتاقم را رها کرده ام .پرده ها را کنده ام و پنجره اش را تا به آخر باز گذاشته ام تا بوی یاس اتاقم عرش خدا را پر کند ..
باران فرشته ای است که همواره مرا به عرش می برد.بویم را .نیازم را .خواستم را ..
در دور نمای خوش بوی بیرون پنجره اتاقم رقصیدن درختان ابریشم را به نظاره نشته ام ..با گل های زرد و سبز و زنبوری که گاه مرا در خیال هم آغوش سبزینه چشمان نگاری میکند که سالها در درون خود پروده ام .. در گوشه دیگر حیاط حجب و حیای درخت مو که خموده ظاهر آرام آرام از دیوار های حایل همسایگی مان نمو میکند و اگر یادمان بیاید ما انسانهای بی رحم پای آن درخت نفت ریختیم تا ریشه هایش را بخشکانیم ..ای کاش معرفت وفاداری به یکدیگر را از درخت مو حیاط پشت خانه مان یاد می گرفتیم .. گوشه های حیاط سرشار از خنکای روح انگیز سبزینه اندوه دو یاس غمگین دور از هم است ..
نگاه که می کنم چشمم به ساقه تنومند انجیری می افتد که به جرم بی باری گردنش زدیم و ساقه اش همچنان استوار در گوشه ای از حیاط لم داده و برف و بوران و تلخکامی گرمای ویران نهاد تابستانی خم به ابرویش ننداخته که هیچ،در فکر ریشه دوانیدن دوباره است .. به یاد می آورم که در کودکی ام این درخت چه سان بزرگ بود که من و امین برای چیدن انجیر هایش می بایست مراقب می بودیم که به شاخه های بالای آن نرویم ...
مشام من پر از بوی خاک باران زده است .سبزینه اندوهی در درونم ریشه دوانیده ..تو گویی تمام عمرم من همین اندوه بوده ام.
از خرمالوی پر بار آ« گوشه حیاط هر چه بگویم کم است .. همواره مرا به یاد سینه های پر شیر مادر گیتی می اندازد که چه سان با این فرزندان ناخلفش مهربان است ..در حیاط ما مهربانی هست ..خانه من وجود من است .درست مثل قالبی که تنم را در بر گرفته . درست مثل بغض فرو خفته انتهای گلو و چشمانم که با هر بار نوازش باد پاییزی مرا یک قدم به رهایی اشک بیشتر رهنمون می کند ..
ایوانی که شب های زیادی در آن خوابیده ام و همواره چشم براه ستاره دنباله داری بوده ام که چشمکی به کودکی من بزند و مرا به خواب ببرد ..
باران پاییزی از راه میرسد.دوباره پاییز با همان دل انگیزی نازکش انگشتانش را بر پوست کشیده بغض حباب گونه اهورا میکشد ..
پاییز یادآور قرن هایی است که زیسته ام و تا خنکای دل انگیز کوباننده زندگی،،تا آن صبح تابناک اهورایی ،منتظرش می نشینم تا غبار گرمی و هرمینه غم تابستانی را از وجود نازکم پاک کند ..
باران تلخی هایم را شاید بشوید..هر بار که باران می بارد به آسمان که مینگرم خدا را می بینم که بر چهره ی مغفول بندگانش لبخند میزند ..بوی خدا در اتاق من جریان دارد ..پنجره را که باز میکنم پر از خدا میشوم ..پر از مهرش ..پر از اشکش ..پر از بارانش ..
زیر این نوازش هرمان گونه،فراموش نکنم که بنویسم بزرگترین دقایق زندگی من در باران رقم خورده و یاد این هدایای خداوندی خود را هرگز از خاطر نازک خیال نرم طبع افسونگر خویش به در نخواهم برد..
دقایقی که میدانم هر چه که بوده حتی تلخی هایش نمادی از هدایای مادر گیتی وخداوند مهربان به اهورایشان بوده..
باران تلخی هایم را شاید بشوید..هر بار که باران می بارد به آسمان که مینگرم خدا را می بینم که بر چهره ی مغفول بندگانش لبخند میزند ..بوی خدا در اتاق من جریان دارد ..پنجره را که باز میکنم پر از خدا میشوم ..پر از مهرش ..پر از اشکش ..پر از بارانش ..

ببار ای بارون ببار ...
با دل و به هوای زلف یار
بر کوه و دشت هامون ببار
ای بارون
ای بارون ماه و دادن به شبهای تار ای بارون
بر کوه و دشت و هامون ببار ای بارون ..
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای بی مزار
ببار
ای نشانه ی خدا
ببار...

با همه پوچی از تو لبریزم..

2008-09-08T23:57:00.006+04:30

..سراب نیلوفر کرمانشاه..
گاهی که امین می گفت اهورا جز درس خواندن هیچ کار دیگه ای بلد نیست ،ته ته های دلم می خندیدم و می گفتن حالا ببین و تعریف کن...

حالا که وقت کار شده می بینم جز کار هایی که رد بویی از درس و کتاب و نوشتن توی روحش جریان داره شاید زیاد چیز دیگه ای ندونم .جز سبکی دلپذیری که گاهی از بار هستی رو شونه هام حس میکنم..و روز هایی که سنگینی رو به امید سبکی پی میگیرم..

اعتراف به ندانستن ها رو دوست دارم . در این روزگار انسان های مدعی !!!!...

همه اونایی که عشق و محبت و دوستی به انسان ها رو فریاد میزنند..ادعای انسانیت لحظه ای از ورد زبانشون دور نیست ..حتی مرد های مو سفیدی که گاهی بهشون حس خوبی دارم ..همه اینا مدعی اند ..

ادعای لبخند دارن در زمانه ای که هیچ مرزی بین لبخند و تباهی نیست .. سرشون رو توی کلاه خودشون بردن و تنها برای قشنگ حرف زدن گاهی از معرفت انسانها میگن .

معرفتی که نیست..نه در دل من ..نه در دل تو ..نه هیچکس ..بیا فریب ندیم خودمون رو ..
می توان با هر فشار هرزه دستی فریاد زد :
آه من بسیار خوشبختم ..

نیلوفر های روییده در مرداب سراب نیلوفر حس خوبی رو به یادم میاره.. .

روزگاری شده که عشق ها فقط خاطره ای مکتوب در دل عاشقان ناکامی هست که هرگز فرصت تماس جسمانی با معشوق خودشون رو نداشتن ..
و من هم ترجیح میدم همون بچه کوچولوی زرنگ چهارم دبستان مدرسه خوارزمی باشم که شب ها به دختر بسیار جوانی که تازه گیها معلم هنرشون شده و با دست هاش انگاری تمام خط های دنیا زیبان عشق بورزم...
چیز هایی که من در ذهن خودم از نمود یک رو راستی واقعی با خودم دارم ...دختری که من رو از دنیای کودکانم رها کرد و همیشه طعم تلخی از ناکامی رو در وجود بچه 10 ساله ای که تازه تازه شعرهای حافظ رو حفظ میکرد به یادگار گذاشت ...

بعد ها فهمیدم که بزرگترین مشکل اهورا این بوده که هر آنچه رو که نمی بایست ،زود تر از موعد فهمیده...حتی تجربه ی تلخ اشتیاق و ناکامی رو ..
شاید هیچ کی یادش نیاد اما مجیدی که سر و سری داشتیم باهم یادشه که اهورا مشق خط ادب آداب دارد رو سر کلاس با این شعر حافظ
جا به جا کرد(بگفتمش به لبم بوسه ای حوالت کن ......به خنده گفت کی ات با من این معامله بود)(شعری که از دایی ام یاد گرفته بودم) و شاید درست یادم نباشه ولی از اون روز به بعد اهورا هرگز خانم معلم نقاشی اش رو ندید ..یاد نابه کاریهات بخیر مجید!

نمیدونم چرا الان بعد 13 سال از اون وقایع اینا اومدن توی ذهنم...شاید دلیلش دیدن cash back بود ..فیلم عامیانه ای که برای من مفاهیم قشنگی داشت ...همین ..

اگر یکبار دیگر زاده میشدم هرگز به کسی این اجازه رو نمیدادم که بهم بگه دوستم داره ..شاید اینجور با اندیشه والاتری انتظار یک عشق ما ورا الطبیعت رو میکشدم..ولی الان میشه گفت که اعتمادی به این جمله و مشابهات نمونده...عهد با پیمانه بندم شرط با ساغر کنم..

امسال دیگه هرگز سراغ هیچ گلخانه داری نخواهم رفت که قلمه گل داوودی بگیرم ازش ..
همین الان که این جمله رو نوشتم دوستی این اس ام اس رو داد ..می نویسمش ..رهام ..ممنون مژگان خانم برای اس ام اس.
دل کس به کس نسوزد
به دیار ما به عهدی
که غزال باره اش را
به پلنگ می فروشد

که صدف هر آن چه دارد
به نهنگ می فروشد ..

همه جا دکان رنگ است
همه رنگ می فروشند .
دل من به شیشه ارزد
همه سنگ می فروشند
همه سنگ می فروشند ..

تفعلی زدم .اومد .
نوش کن جام شراب یک منی
تا بدان بیخ غم از دل برکنی

دل گشاده دار چون جام شراب
سر گرفته چند چون خم دنی

چون ز جام بیخودی رطلی کشی
کم زنی از خویشتن لاف منی

سنگسان شو در قدم نی همچو آب
جمله رنگ آمیزی و تردامنی

دل به می دربند تا مردانه وار
گردن سالوس و تقوا بشکنی

خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگر
خویشتن در پای معشوق افکنی

روزگار ..

2008-09-06T01:26:00.003+04:30

روزگار بهانه و تشویش
روزگار ترانه و اندوه
روزهای بلند و بی فرجام
از فغان نگفته ها انبوه

روزگار سکوت و تنهایی
پی هم انس خویشتن گشتن
سال خوردن به کوچه های غریب
تیغ افسوس بر سر آوردن

من از این خسته ام که میبینم
تیرگی هست و شب چراغی نیست
پشت دیوارهای تو در تو
هیچ سبزینه ای ز باغی نیست

روزهای دروغ و صد رنگی
پوچ و خالی ز دل سپردن ها
روزگار پلید و دژخیمی
بر سر دار یار بردن ها

روزگار هلاک بلبل ها
جغدها را به شاخه ها دیدن
روزگاری که نیست دیگر هیچ
در کت مردها پلنگ دیدن

من از این خسته ام که میبینم

تیرگی هست و شب چراغی نیست
پشت دیوارهای تو در تو
هیچ سبزینه ای ز باغی نیست

لوبیای سحر آمیز

2008-09-03T23:35:00.004+04:30

انسان تصویری از نسیان و فراموشی ،در لابه لای زندگانی دفتر گونه خویش ،چیز ها را درست در آن لحظه که دارد قدر نمیداند و
پس از فراز سالیان مغموم و گمگشته در حسرت نداشتن چیزهایی که داشته سوگ جدایی به سر می دهد .
نمیدانم چرا این بیت چند روز است که باز در ذهنم میزند .
لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ

عشقبازان چنین مستحق هجرانند ....

به هم ریختن کتاب خانه اتاقت هر سودی که نداشته باشد شاید تنها خاصیتش این باشد که دوباره آن عکس ها و خاطرات و کتابها و آن دل لرزانک ترین لحظاتی که می بایست تنها در آن لحظه که می بودند تجربه شوند و نه غیر از آن میبینی و از نو همه چیز برایت زنده می شود.بازخوانی جوانی ها .شب ها .بوسه های پنهان .باز خوانی هر چه که نامش را خاطره میگذارم . خاطره های سرد . در فصل شمشیر و لاله . در فصل کباب قناری بر آتش سوسن و یاس ..

نگاه که میکنم در این سالها مدام در پی گم کردن خود خویشتن بوده ام لابه لای لایه های درونی کتابها .دیوارها . کاغذ ها ..
رد بویی از یاس پرپر ذهن .. پس از عبور از دروازه تن ...
من ترک عشق و شاهد و ساغر نمیکنم
صد بار توبه کردم و دیگر نمیکنم ......

امروز دوستی برایم نوشته بود ...

درد عشق و مفلسی صعب است می باید کشید ...

در هر حال رهایی غمگینانه خود را می ستایم ..
.شاید من آن قلعه باشم که بر فراز ابرها بر دروازه های خیال دلپذیر کودکی نقش بسته ام که به امید دزدیدن چنگ غمگنانه نواز روح من ،،هر شب خواب لوبیای سحر آمیز می بیند ...

این صبح تابناک اهورایی

2008-09-01T13:37:00.005+04:30

پنجره رو باز میكنم به امید نسیم
به امید درخت
به امید اهورای بی نظیر شب تنهایی
و باز تو نیستی
تا كی این انتظار مرا با خویش به هر سو خواهد كشید؟

خوبه حداقل چیزی که توی امسال بدست آوردم این احساس شور درونی و زیبایی شناختی لحظاتی که بهترین و بهترین هدیه های خداوند هستن که به من داده می شه .
قدر دقایقم رو میدونم . میبینمشون.با هم بودن .زندگی.مردم.من معجزه لحظات رو میبینم و بهترین آرزوم اینه که همه معجزه ی ثانیه ها رو درک کنن .
نمیدونم چرا از این خوشحالم که قطع رابطه همه جانبه من با همه از طرف من نبوده .لا اقل انسانها رو اینقدر دوست داشتم که هر انسانی در ذهن من دارای خاطرات زمانی و مکانی هست . به این معنی که همیشه یاد تمام انسان هایی که در زندگی من بودن .دوستانی که بودن و نیستن و شاید حتی کسانی که ممکنه الان فوت شده باشن در روح من جاریه . با این تفاوت که خیلی از آدما جز انگشت شماری از اونها دیگه اون اهمیت سابق رو از دست دادن برام . شاید الان دیگه اهورا بی تفاوت ترین آدم دنیا باشه نسبت به خیلی چیزا اما حداقل چیزی که هست اینه که بالغانه محبت میکنه . اینو خودم به خودم در چند وقت اخیر ثابت کردم و بعد مدت ها از این احساس رضایت میکنم .
مهم همینه که خودم می فهمم حرفای خودمو.نگاهم ثابت و لبخند داره . حالت چهره ای رو که دوست دارم .خوشم میاد . انگار دارم از هزاران متر ارتفاع سقوط میکنم .بی تقاوتم . دوسش دارم . نرمم.مهربونم.
اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب
گر ذوق نیست تو را کژ طبع جانوری ...

يادداشت هاي كم حوصلگي

2008-08-24T16:15:00.003+04:30

حرفاي زيادي توي مغزمه
اما حوصله نوشتن ش رو ندارم
همينم كه هستم
و به زور چيزي رو درونم تغيير نميدم !
مگه اين كه خودش دوست داشته باشه تغيير كنه .
به تجربه فهمیدم که غالب ایرانی ها وقتی که خیلی باهاشون خودمونی میشی و یه ذره تحویلشون میگیری دیگه واقعا احساس میکنن که می تونن هر رفتاری رو با تو داشته باشن یا هر حرفی درباره تو و افکار و شخصیتت بزنن.گر چه که خیلی مهم نیست برام اما واقعا دیگه حوصله ی این جور آدما رو ندارم . حتی حوصله این که ذره ای فکرمو بهشون مشغول کنم . به هر کی که بیشتر بها میذاری فکر میکنه که ببین دیگه من کی هستم که فلانی اینقدر ما رو تحویل میگیره . در صورتی که واقعا ...
هیچی ولش کن
فعلا
باي

تو مگو ما را بدان شه بار نیست..با کریمان کار ها دشوار نیست...

2008-08-14T15:43:00.005+04:30

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد

بزیر آن درختی رو که او گلهای تر دارد

درین بازار عطاران، مرو هر سو چو بی کاران

بدکان کسی بنشین که در دکان شکر دارد

ترازو گر نداری پس ترا، زو ره زند هر کس

یکی قلبی بیاراید، تو پنداری که زر دارد

ترا بر در نشاند او بطراری که می آید

تو منشین منتظر بر در، که آن خانه دو در دارد

بهر دیگی که می جوشد، میاور کاسه و منشین

که هر دیگی که می جوشد، درون چیزی دگر دارد

نه هر کلکی شکر دارد، نه هر زیری زبر دارد

نه هر چشمی نظر دارد، نه هر بحری گهر دارد

بنال ای بلبل دستان، ازیرا نالهٔ مستان

میان صخره و خارا اثر دارد، اثر دارد

به نُه سر گر نمی گُنجی، که اندر چشمهٔ سوزن

اگر رشته نمی گنجد، ازان باشد که سر دارد

چراغست این دل بیدار، بزیر دامنش می دار

ازین باد و هوا بگذر، هوایش شور و شر دارد

چو تو از باد بگذشتی، مقیم چشمهٔ گشتی

حریف همدمی گشتی که آبی بر جگر دارد

چو آبت بر جگر باشد درخت سبز را مانی

که میوه نو دهد دایم درون دل سفر دارد

..

2008-08-12T01:46:00.002+04:30

این پیده ای عادی است که ما با نقابهایمان زندگی میکنیم .
اما یک روز این نقابها برای خودمان شکسته خواهد شد
و پس از آن همواره در حقیقت خود خواهیم زیست .

نبش قبر

2008-08-11T01:14:00.002+04:30

این شعر را شب امتحان تحلیل سازه های 2 فکر میکنم اواخر اسفند 85 سروده ام ..شاید رد بوی شعر های شاملو را در آن بتوان حس کنم اما به کاغذ پاره های تحلیل سازه ها و قابهای چند درجه آزادی که نگاه میکنم دقیقا مجسم میشود که 4 صبح پانزدهمین روز اسفند 85 مانند تمام روز های دیگر من نه تنها انسانی نبوده ام که فکر کنم و حرف بزنم ،بلکه هر آنچه که درون مرا به تراوش وا داشته است را بر روی کاغذ خط خطی کرده ام .. نمی دانم ..حس غریبی است نبش قبری که این روز ها از خود و خاطرات و عکس ها و نوشته هایم میکنم ..چه آن که همه ی آن ها در من تاثیر بسیار اندوهناکی میگذارند و من حس میکنم که رد بوی این اندوه را در لا به لای عطر تلخی که برای خودم خریدم بتوان حس کرد .. چه این که این تلخی بوده است که مرا رشد داده است ...این جایگزینی روح در تابع هرمینه،هاری هالر،سابینا،فرانتز،امیل،و شراب سرخ بورگانتی که مزه مزه می باید کرد وگر نه سنگینی اش تو را میگرد ...

این همه را گفتم ولی شعر را ننوشتم ..

این هم از شعر ...

من آخرین وارثان بودم

وارثین تلخینه ی اندوه

در کوچه های پر پیج خم زمانی

که در ثانیه ابدیت متوقف است ..

در معبر های تنگ شادی ..

در گذر از عصیان خویشتن..

پر کنار پرچم های بر افراشته بر قله های تجارب شکست خویش ..

با شادی هلهله وار از فتح اندوه.

من آخرین عاصیان بودم ..

آخرین عاشقان

که از این گونه عاشق مردن

مرگ مرا نصیبی بیشینه بوده است ...

مرگی در لابه لای کوچه های تنگ طغیان و فهم

در لا به لای پستان های پر شیر مادر شعور ...

آه ای مرگ عاشق کنون چه اندازه بر تو محتاجم....

سکوت

2008-08-10T00:20:00.003+04:30

سکوت راضیت می کند . وقتی که درونت پر از طوفان های سهمگین حقایقی است که تو را با تمام ابعاد وجودت در گرداب عمیقش می مکد،و تو در اوج تنهایی و سرگردانی بدانی چند لحظه تا غرقه شدن کاملت بیشتر نمانده...حس غریبی داری...وقتی میدانی که مرگ راضیت میکند ...وقتی که میدانی مرگ تنها موهبتی است که این دنیا به انسان های واقعی اش میبخشد ..وقتی می دانی که مرگ همان طوفان خشمگینی است که جامه دروغ را از تنت می زداید و عریانت میکند و تو در اوج نا امیدی برای ادامه حیات ناکام خویش تسلیم دست های سنگین اویی ...آرزو های بهبودی زندگی و لذت بردن از آن برای انسان های واقعی سرابی بیش نیست ...
همیشه اواخر مرداد به این افسردگی ملموس پاییزی دچار بوده ام ..این حسی که درون مرا پر از سکوت میکند ..حسی که تو را وا می دارد همانی باشی که هستی ..ساکت ترین انسان ها دقیقا همان هایی هستند که درونشان از تمامی ما پر آشوب تر است ..
اواخر به سکوت پناه برده ام . لبخندی کنار لب و سکوت .وقتی درون تو پر است از چیز هایی که خودت هم سر در نمی آری انتظار بیهوده ای است از دیگران توقع درک داشتن .. همه چیز از همین توقع ناشی میشود ..وقتی که توقع ات را از تمام نسان ها میبری آنگاه محبت هاشان گرمی ملموس تری برایت میگیرند و سردی هاشان را به راحتی از یاد میبری ..آنگاه خود را تنها تصور میکنی و شعله های آتشی که گرماشان را در آخرین دقایق حیات روحت در ساحلی شنی و سنگی لمس میکنی و دریای بیکرانی که که برایت شاخ و شانه میکشد که تو شجاعت غرقه شدن در این همه حجم طوفان را نداری و روح اهورا را میبینی که به دریا می خندد ..در میان خنده اش میگرید و نفس های تیغواره ی خود را در گلو فرو می برد و با هر نفس چاکی روح تنگین دل خویش می زند و بندی میگشاید ..
این اواخر به حدی که حس پرواز دارم که گاهی تاب کنترل این روح عصیانگر را در درون کالبد هزار سوی خویش از دست می دهم و در عمق بی واژگی کلام به عظمت سکوت پناه میبرم و فریاد خفه در گلو ..راهی است به دریا در درون ما ...

/?

2008-08-08T23:33:00.000+04:30

۱
آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشه چشمی به ما کنند
۲
دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانه غیبم دوا کنند
۳
معشوق چون نقاب ز رخ در نمی‌کشد
هر کس حکایتی به تصور چرا کنند
۴
چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدیست
آن به که کار خود به عنایت رها کنند
۵
بی معرفت مباش که در من یزید عشق
اهل نظر معامله با آشنا کنند
۶
حالی درون پرده بسی فتنه می‌رود
تا آن زمان که پرده برافتد چه‌ها کنند
۷
گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار
صاحب دلان حکایت دل خوش ادا کنند
۸
می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب
بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنند
۹
پیراهنی که آید از او بوی یوسفم
ترسم برادران غیورش قبا کنند
۱۰
بگذر به کوی میکده تا زمره حضور
اوقات خود ز بهر تو صرف دعا کنند
۱۱
پنهان ز حاسدان به خودم خوان که منعمان
خیر نهان برای رضای خدا کنند
۱۲
حافظ دوام وصل میسر نمی‌شود
شاهان کم التفات به حال گدا کنند

چيني نازك تنهايي

2008-08-02T02:22:00.001+04:30

به سراغ من اگر مي‌آييد

به سراغ من اگر مي‌آييد،
پشت هيچستانم.

پشت هيچستان جايي است.
پشت هيچستان رگ‌هاي هوا، پر قاصدهايي است
كه خبر مي‌آرند، از گل واشده دورترين بوته خاك.
روي شن‌ها هم، نقش‌هاي سم اسبان سواران ظريفي است كه صبح
به سر تپه معراج شقايق رفتند.
پشت هيچستان، چتر خواهش باز است:
تا نسيم عطشي در بن برگي بدود،
زنگ باران به صدا مي‌آيد.
آدم اين‌جا تنهاست
و در اين تنهايي، سايه ناروني تا ابديت پيداست.

به سراغ من اگر مي‌آييد،
نرم و آهسته بياييد، مبادا كه ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من.

چيني نازك تنهايي من

پرنده ناگهان زيباست...پرواز را به خاطر بسپار...پرنده مردني است..

2008-07-31T00:16:00.005+04:30

آمده ام كه بنويسم.انگار تمام نوشته هاي من مي بايست با اين جمله شروع شوند . چون هرگز قبل از آن كه اين جام دروني پر شود تصميم نداشته ام كه بنويسم . هرگز ذهن خود ر براي نوشتن چيزي و سخن راندن از موضوعي مرتب نكر ده ام.من افسار گسيختگي ذهني خود را دوست دارم.درست آن لحظه كه حس مي كنم اين رفتار در تاريخچه زماني ذهن من سابقه اي طولاني دارد .نميدانم .شايد هم به مازوخيستي دروني مبتلايم .هميشه از بي نظمي اطراف ذهن خود حس دلپذيري داشته ام . حتي از بي نظمي دروني اتاقم كه زماني بوي كاغذ و كتاب هاي انباشته و قديمي و طعم دلپذير شرابي كه آن را درست در گوشه درايور سفيد كمد اتاقم پنهان مي كردم ..

من مدت هاي زيادي را براي نظم دادن و سر و سامان دادن به تمامي احوالات گسل مانند زندگي خويش صرف ميكنم ..و به يكباره گويي كه اين نظم ها دشمن من شده است ،بر آن حمله مي برم و نابودش مي كنم...گويي اين تمايل به نظم در زندگي من تنها از دوران مسبوق به كودكي ام و خانواده اي كه در آن رشد كرده ام نشات ميگيرد و تمايل بي نظمي از بر هم ريختگي درون و آنچه كه مبتداي بالفعل جاري شدن دقايق من در سرچشمه حيات من است .توحش !

وحشي بودن،گسيخته افسار بودن ،رها بودن ،حس هم آغوشي ،مست شدن،تاختن،عشق ورزيدن،تنهايي ،بيابان گردي ،گرگ بودن ،اسب بودن،و هر چه كه در آن حسي مبتني بر رهايي از سيكل منظم دنيا بوده همواره مورد تاييد و تصديق ذهن من است .

حتي اين بي نظمي كلام كه هرگز نمي دانم ذهنم مي خواهد جمله ي بعدي را چگونه آغاز نمايد ..من با آن چه كه مي گويم ،زنده ام .

تصور حيات بدون كلمات دروني من دشوار ترين كار دنياست .چه هرگز نتوانسته ام خود رادر طبقه بندي انسا ن هايي بگنجانم كه همه چيز را در حد تعادل مي خواهند . زن را ،خدا را ،تمايلات جنسي را،كار را ،همه چيز را براي اين ميخواهند كه زندگي خود را آهسته آهسته به پيش برانند ..هرگز انسان محافظه كاري نبوده ام .و هرگز نتوانـــسته ام آن چه را كه براي ادامه تعادل زنــدگي ام لازم است در حد نياز و نه بــيشتر بخواهم .اكســـير زيــبايي و حيات جاودان تنها براي من در افراط هـــمه چيـــــز بوده اـست ...

تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل ...

.سعدي را باز كردم .فرمود :آشفته حال را نبود معتبر سخن ..گفتم اي شيخ ،،سر چه داري كه اگر آشفتگي در كار نباشد،سخني نيست ..فرمود :وصفي چنان كه لايق حسنت نمي رود...

حرف هاي زيادي دارم ..دستهايي خسته ..چشماني كه خواب آلوده بيداري شبي ديگر از شبهايم را به انتظار مي نشينند..

از حقارت كلام به بال هاي پر نيروي شعر پناه مي برم ...ام مرا به برتر از پرواز ميبرد..

دريچه ي باز قفس بر تازگي باغ ها سر انگيز است .

اما ،بال از جنبش رسته است .

وسوسه چمن ها بيهوده است .

ميان پرنده و پرواز فراموشي بال و پر است .

در چشم پرنده قطره بينايي است :

ساقه به بالامي رود . ميوه فرو مي افتد.دگر گوني غمناك است .

نور،آلودگي است .نوسان،آلودگي است .رفتن،آلودگي .

پرنده در خواب بال و پرش تنها مانده است .

چشمانش پرتو ميوه ها را مي راند .

سرودش بر زير و بم شاخه ها پيشي گرفته است .

سرشاري اش قفس را ميلرزاند .

نسيم ،هوا را مي شكند :دريچه قفس بي تاب است . .

پرنده ناگهان زيباست ..