این صبح تابناک اهورایی

پنجره رو باز میكنم به امید نسیم
به امید درخت
به امید اهورای بی نظیر شب تنهایی
و باز تو نیستی
تا كی این انتظار مرا با خویش به هر سو خواهد كشید؟

خوبه حداقل چیزی که توی امسال بدست آوردم این احساس شور درونی و زیبایی شناختی لحظاتی که بهترین و بهترین هدیه های خداوند هستن که به من داده می شه .
قدر دقایقم رو میدونم . میبینمشون.با هم بودن .زندگی.مردم.من معجزه لحظات رو میبینم و بهترین آرزوم اینه که همه معجزه ی ثانیه ها رو درک کنن .
نمیدونم چرا از این خوشحالم که قطع رابطه همه جانبه من با همه از طرف من نبوده .لا اقل انسانها رو اینقدر دوست داشتم که هر انسانی در ذهن من دارای خاطرات زمانی و مکانی هست . به این معنی که همیشه یاد تمام انسان هایی که در زندگی من بودن .دوستانی که بودن و نیستن و شاید حتی کسانی که ممکنه الان فوت شده باشن در روح من جاریه . با این تفاوت که خیلی از آدما جز انگشت شماری از اونها دیگه اون اهمیت سابق رو از دست دادن برام . شاید الان دیگه اهورا بی تفاوت ترین آدم دنیا باشه نسبت به خیلی چیزا اما حداقل چیزی که هست اینه که بالغانه محبت میکنه . اینو خودم به خودم در چند وقت اخیر ثابت کردم و بعد مدت ها از این احساس رضایت میکنم .
مهم همینه که خودم می فهمم حرفای خودمو.نگاهم ثابت و لبخند داره . حالت چهره ای رو که دوست دارم .خوشم میاد . انگار دارم از هزاران متر ارتفاع سقوط میکنم .بی تقاوتم . دوسش دارم . نرمم.مهربونم.
اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب
گر ذوق نیست تو را کژ طبع جانوری ...