انسان وقتی دلش گرفت
از پی تدبیر می رود
skip to main |
skip to sidebar
هان ای عقاب عشق! از اوج قله های مه آلود دور دست.. پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من... آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد! آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!
۱ نظر:
i agree your idea ! very nice blog
ارسال یک نظر