به کجا ها برد این امید ما را

سراغ داری نغمه ای یا نوایی که وقتی به آن گوش می دهی نا خود آگاهت را دست کاری کند؟انگار این صدا در بطن وجودت بوده؟انگار صدا ،تنها نغمه ی زمینی نیست..چشمانت را می بندی ..با چشمانت می گریی و از درون می خندی..تو گویی کاسه احساست لبریز کند و تمام روحت را سرشار از عطر عاشقانه ی سپیدانه کند..فکر کنم این همان حسی است که الان در حال تجربه کردنش هستم..این صدا از همان چشمه ازلی می آید که روزی اهورا آب آن بوده..گر آن بودمی که خود خواستی..ای کاش آب بودم..این همان حسی است که برای چندمین و چندمین سال های پیاپی از آلبوم دلشدگان می گیرم..

گلچهره مپرس کان نغمه سرا از تو چرا جدا شد؟
گلچهره مپرس پروانه تو بی تو کجا رها شد؟

مپرس ....مپرس ...

مرنجان دلت را خدا را..رها کن غمت را رها کن..مخورغم مخور غم نگارا..

صدای استاد زندگی می بخشد..زندگی رنج به همراه دارد..رنج دلشوره می آفریند..دلشوره جرات می بخشد..جرات اعتماد به همراه دارد..اعتماد امید می آفریند..امید زندگی می بخشد..زنده گی عشق می آفریند...عشق عشق می آفریند..عشق زندگی می بخشد......صدای استاد زندگی می بخشد..

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب ،،تا در این پرده جز اندیشه او نگذارد..
دیده بخت به افسانه فرو شد در خواب،کو نسیمی ز عنایت که کند بی راهم..

یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن..ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند..
ای آفتاب آهسته نه پا در حریم یار من..ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند..
(دلشدگان--آواز شوشتری-استاد محمد رضا شجریان)

ره این چاره ندانم به کجا به کجا
نشود دل نفسی از تو جدا ،به خدا
به هوایت همه جا در همه حال
به امیدت بگشایم همه روز پر و بال
غم عشقت دل ما را به کجاها برد ما را