نوشته های از دنیای خیال یک دوست

نوشته هايي از دنياي خيال یک دوست
((جريانم آنقدر كه مي توانم كشتي هاي كوچك كاغذي ات را بي آنكه بفهمي جا به جا كنم راه رفتن را ازانسان ها ياد گرفتم اما راه را بايد خودم ياد مي گرفتم از ديروزتا امروزهمه چيز به اندازه يك دور كره زمين عوض شده است دير خودم را ديدم و تو را، وقتي كه ديگر خودم نبودم وتو هم ، معناي نور و رنگها را نفهميدم وقتي بي رنگي ام رو به تاريكي نهاد. نه قلب من در حال تكه تكه شدن نيست در حال منتشر شدن است مثل حال كودكي درحال انفجار از حس وجود داشتن...))
(( هر قلب نخي دارد كه از آن آويزان است و هر نخ روزي پاره خواهد شد در راه رفتن كودكي ام پركردن فاصله ها را از زمين يادگرفتم ولي بعضي فاصله ها را نمي توان پركرد فكرش را هم نمي كردم كه جزيره هاي غيرممكني باشد كه حتي صورت سوال هم قابل فهم نباشد،به انتشار نزديكم مثل اتم هاي اكسيژن ؛ يك انسان مي تواند تركي به ترك هاي زمين اضافه كند مي خواهم پيام همه اتم هاي اكسيژن را به سراسر جهان برسانم ؛ سلام ماهيها شما كه حرف هاي مرا خوب مي فهميد وزير آب ها دروغ بعضي آدم ها را نمي شنويد چقدر شما خوشبختيد شما كه مغزهايتان خش خش نمي كند و مي توانيد به همه كودكان روي زمين لبخند زدن بياموزيد...))

پ.ن: دوستی عزیز این متن قشنگ رو برام فرستاده بود و دلش می خواست که بگذارمش توی وبلاگم .

ممنون بابت متن قشنگت دوست من